همه‌ی ما توۍ زندگیمون یکی و داشتیم که برای بودنش، جون کندیم، بغض کردیم، گریه کردیم، جنگیدیم. ولی در آخر سهممون جز هیچی نشد ..

همھ شب با دلِ دیوانه‌ی خود در حرفم چه کنم ؟ جز دلِ خود نامہ‌برۍ نیست مرا :)

براۍ اونی که کنارم موند، حتی وقتی بدترین بودم از تھ قلبم، مرسۍ .

سخن گفتن با تو برایم پناھ بود ..

سخت‌ترین کارِ دنیا اینه کہ منطقۍ رفتار کنی در حالی که احساسات دارن خفه‌ت میکنن (:

قدرِ آدم‌های زندگیتون وُ که اهل گفت‌وگو هستن رو بدونید. اونایی که ازتون می‌خوان توضیح بدین چی ناراحتتون کرده و مشکل از کجاست. اونایی کھ گوش میکنن با دقت به حرف‌هاتون و بعد حرف می‌زنن. به نظرم اهل گفت‌وگوی سالم بودن، یہ آپشنه ..

ولۍ ای کاش حرف‌های آدم‌ها با قصھ‌ی دلشان یکۍ بود .

پارادوکس یعنۍ : تمام روز بھ دوست داشتنت مشغول باشم وَ آخر شب بفهمم ندارمت :) !

دلم براۍ تو تنگ شده است اما نمی‌دانم چھ کاری انجام بدهم . مثل پرندھ‌ی لالم که می‌خواهد آواز بخواند ولـے نمی‌تواند ..

از بعضـے آدم‌ها انقدر دور میشی که باورش سختہ ! یه زمانی تموم خنده‌هات وُ حرف زدن‌هات وُ شب وُ روزت باهاشون گذشته :)

نبودنت باقی می‌ماند در میانِ زخم‌هایی کھ هرگز درمان نمی‌شوند ..