یه روز ترسِ ترک کردن کسی که دوستش داری و خودت ترکش می‌کنی ..

-

خلیلِ جبران، چقدر دور و چقدر دیر می‌نویسد، « اکنون کجایۍ ای خودِ دیگرِ من ؟ آیا در این سکوت شب، بیدارۍ ؟ :)

گاهی باید رفت و آنچھ ماندنی است را جا گذاشت. مثل یاد، خاطره، مثل خنده ...

تموم خاطرآت :)

یه چیزایی هست کہ تو نمی‌دونی، مثل این که در طولِ روز چقدر بهت فکر می‌کردم .. تَلخہ، نه ؟

‌_________ ‌___ یادمه قبلا که سنم‌ هم پایین بود موزیک‌های رپ گوش میدادم و تو هم خوشت نمیومد و نمی‌زاشتی .. و اون موقع‌ها من ایتا یه کانال داشتم که گاهی اوقات اون آهنگ رپ‌ها رو میزاشتم کانال و کپشن آهنگِ می‌نوشتم، مخاطب ! لطفا تو گوشش نده .. چرا ؟ چرا می‌خواستی گوشش بدۍ ؟ من حقم بود گوش بدم. تو چرا ؟ اکی. من شکست خوردم، تو چرا ؟ البته اضافه کنم کھ [ دیگه دو سالۍ میشه آهنگ رپ گوش نمیدم و توصیه میکنم که گوش ندید. چون توی روحیه و جسم انسان خیلی تاثیرگذاره. وَ برای چیزهای بی‌ارزش خودتون و نبازید و به هر آهنگ و کارهای چرت و پرتی رو نندازید. یہ نصیحت از [ طرفِ منِ مفرد .... ] ]

I Wish You Could See Yourself Through My Eyes ..

لاٰزِممۍ.♥️

خودت خزی، اکیپتونم خزندگانِ.

سلام بر حرف‌هایی که در قلب ماند وُ خواهد ماند ..