استاد سخن سعدی: «به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم» https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78

پنج هزار دانش آموز در اعتراضات فرانسه تا الان بازداشت شدن... پنج هزار نفر، اونم تو کشور مهد دموکراسی و آزادی... فرض کنید این خبر توی ایران بود اونم نه پنج هزار نفر، پنج نفر... چی میشد؟ https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78

🔻آنچه می بینید وضعیت شهر های فرانسه است اما هیچ جشنواره و فستیوال فیلمی به یک بازیگر فرانسوی که پشت تریبون اشک تمساح بریزد جایزه نخواهد داد! https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78

مرگ در حال مطالعهٔ رمانی با محوریت #ادبیات_رنج هستم؛ داستان زندگی فردی که از قضا، از دوستان عزیز ما نیز بوده است؛ فردی مبتلا به #سرطان، از آن نوع سخت و جانکاه. داستان از آغاز ابتلا تا پایان زندگی او را روایت می‌کند؛ از چگونگی مبارزه‌اش با این بیماری افسارگسیخته تا ذره‌ذره آب شدنش. در بخشی از کتاب، شخصیت داستان در پستی در اینستاگرام، از وضعیت سراسر درد و رنج خود می‌نویسد؛ اما در عین حال، اذعان می‌کند که حتی در چنین شرایطی نیز ماندن را بیشتر از رفتن به سوی #مرگ دوست دارد. دوست مرحوم ما، اما، از همان روز نخست، با شنیدن نام سرطان آشفته نشد. به هم نریخت و می‌گفت: «راضی‌ام به خواست خدا.» در عمل نیز همین‌گونه رفتار کرد. تا آخرین لحظه با بیماری #مبارزه کرد، اما هرگز زبان به ناشکری نگشود. او در مسیر این ابتلا، روزبه‌روز از نظر روحی رشد کرد؛ بزرگ و بزرگ‌تر شد و ما، در برابر او، روزبه‌روز حقیر و حقیرتر. امروز دوستی، جمله‌ای از #شهید_آوینی دربارهٔ مرگ برایم خواند: «اگر با مرگ اُنس نگیری، خوف راه تو را خواهد زد و امام را در صحرای بلا رها خواهی کرد.» و مرگ... این آیندهٔ پیشِ رو؛ ترسناک و شاید هم وحشتناک. کاری به هیچ‌کس ندارم؛ پرسشم از خودم است: آیا من آماده‌ام؟! مرگ، هرقدر هم عظمت داشته باشد، در برابر مردان و زنان استوار #ایران_اسلامی رنگ باخته است؛ آنان که #عاشقانه به دیدار معبود می‌روند. https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78

🔴📸تصویری پربازدید و متفاوت از اعتراضات در میدان پلاس دو لا ناسیون پاریس https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78

روایت سیاه از جمهوری اسلامی؛ تاریخ یا داستان‌سازی سیاسی؟ در حوزه ادبیات، خودم را مبتدی می‌دانم. بسیار خوانده‌ام و هنوز هم می‌خوانم، اما در نهایت، خودم را چیزی بیش از یک مصرف‌کننده عادی ادبیات نمی‌دانم. در طول این ده، پانزده سالی که ادبیات روز ایران را جدی‌تر دنبال کرده‌ام، بارها در رمان‌های متعلق به جریان‌های روشنفکری با روایت‌هایی از روزهای آغازین انقلاب اسلامی و جنگ ایران و عراق مواجه شده‌ام که بر اساس آن‌ها، نظام سیاسی حاکم در شرایط جنگی راحت‌تر می‌توانسته است مخالفان خود را سرکوب کند. نویسندگان این آثار، گاه با روایت داستان‌هایی که نمی‌دانیم تا چه اندازه بر واقعیت تاریخی استوارند، چنین فرضیه‌ای را در ذهن مخاطب خود جا می‌انداختند. البته در نهایت هم نفهمیدیم نویسندگان این متون ادبیِ به‌اصطلاح فاخر، دقیقاً چه گرایش سیاسی‌ای داشتند؛ چپ بودند یا راست؟ نان به نرخ روز می‌خوردند یا انقلابی و ضدانقلاب بودند؟ به شاخه اکثریت تعلق داشتند یا اقلیت فداییان؟ یا اساساً به جریان دیگری وابسته بودند؟ سن‌وسال ما به آن دوران قد نمی‌دهد تا بدانیم این اتفاقات واقعاً رخ داده‌اند یا نه؛ همان‌طور که نمی‌توانیم با اطمینان بگوییم روایت‌های مطرح‌شده در این داستان‌ها و رمان‌ها تا چه اندازه با واقعیت تاریخی مطابقت داشته‌اند. بااین‌حال، یک نکته روشن است: این آثار با مجوز وزارت ارشاد منتشر و در کشور توزیع می‌شدند و در بسیاری از موارد، حتی در جوایز مهم دولتی نیز انتخاب و برگزیده می‌شدند. حالا، فارغ از بحث بالا، ماه‌هاست که درگیر جنگی با دو ابرقدرت جهان هستیم. اگر روایت‌های مطرح‌شده در آن آثار درباره نحوه مواجهه جمهوری اسلامی با مخالفانش در سال‌های نخست انقلاب و دوران جنگ درست بوده باشد، انتظار می‌رود امروز نیز با رویه‌ای مشابه مواجه باشیم. اما آنچه می‌بینیم، ظاهراً با این فرضیه چندان همخوانی ندارد. طرفداران مذاکره و کسانی که از نگاه برخی، غرب‌زده محسوب می‌شوند، به‌راحتی در صداوسیما حضور پیدا می‌کنند و دیدگاه‌های خود را آزادانه بیان می‌کنند. یا مثلاً آقای ظریف که هر بار به فضای جنگی نزدیک می‌شویم، با اظهاراتی خاص و پرحاشیه به صحنه بازمی‌گردد. اینجاست که آدم دچار دوگانگی می‌شود: اگر جمهوری اسلامی در سال‌های نخست انقلاب، از تداوم جنگ به‌عنوان فرصتی برای حذف فیزیکی مخالفان خود استفاده می‌کرده و این رویه بخشی از عملکرد آن بوده است، پس چرا امروز کسانی که مواضعی مغایر با رویکرد حاکمیت می‌گیرند یا از دید برخی در راستای منافع آمریکا و دشمنان کشور سخن می‌گویند، در شرایط جنگی با سرنوشتی مشابه مواجه نمی‌شوند؟ از سوی دیگر، اگر این روایت‌ها نادرست بوده‌اند، پس چرا وزارت ارشاد جمهوری اسلامی به آثاری که چنین تصویری از تاریخ معاصر ایران ارائه می‌کردند، مجوز انتشار داده است؟ مسئله دقیقاً همین‌جاست: آیا با روایت‌هایی داستانی مواجه بوده‌ایم که بخشی از واقعیت تاریخی را بازتاب می‌داده‌اند، یا با بازنمایی‌هایی ادبی و سیاسی که بیش از آنکه بر واقعیت استوار باشند، در خدمت القای یک برداشت خاص از تاریخ با محور سیاه‌نمایی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران بوده‌اند رو به رو بوده‌ایم؟ https://eitaa.com/joinchat/726466823C09bb0c4d78