زیاد پیش آمده ، خیلی زیاد ! که حوصله‌ی خودم را هم نداشته‌ام ، ولی با همان حال ؛ حرف های دیگران را گوش بوده‌ام ، زیبایی هایشان را چشم ، و زخم هایشان را مرهم . . زیاد پیش آمده که کم آورده‌ام و با کوهی از بغض ، نشسته‌ام روبروی آدم ِناامیدی و به حال و هوای زندگی ، برش گردانده‌ام . زیاد پیش آمده که هر شب ، اشک هایم را زیر سکوت ِبالشم پنهان کرده‌ام و هر صبح ، با لبخندی به پهنای تمام حسرت های جهان ، شانه‌ای محکم بوده‌ام برای درماندگی و بی‌پناهی ِآدم ها . . زیاد پیش آمده دردهای خودم را انکار کنم تا دلی نگیرد ، دستی نلرزد و شانه ای درد نگیرد . همیشه خواسته ام بانی لبخند و حال ِخوب ِآدم ها باشم ، از همان کودکی . . همان روزهای بی‌تکلفی که انشای دوستانم را می نوشتم و مشق های خودم می ماند و هیچ کس نفهمید که این رفیق باز ِکوچک ، در سرش چه هدف ها و آرزوهای بزرگی داشت .

-

+

رک بهم بگو پیام نده ولی بی اهمیتی نکن به پیامام .

تو موقع شنیدن صدای انفجار میری تو پناهگاه ، من میرم بالای پشت بوم ما مثل هم نیستیم

-

حرف دلم آن بود که با خلق نگفتم بغضی‌ست در این ابر ، که باران شدنی نیست ..

تظاهر به قوی بودن این روزها انگاری داره استخون‌هام‌و می‌شکنه. همین قدر به زور دارم ادامه می‌دم.

تورا باران به باران گریه کردم ..

-

گذاشتی راحت ازت جدا شه دلم .

اون شب شاید گریه نکرد اما وقتی پاش به گوشه مبل گیر کرد گریه کرد . وقتی به اتوبوس نرسید گریه کرد . حتی وسط خیابون گریه کرد .