- از لحاظ روحی نیاز دارم همزمان نزدیکِ ولیعصر تهران زندگی کنم اصفهان بگردم تو حافظیه‌یِ شیراز قدم بزنم تو مشهد هرروز برم حرم تویِ کیش ماشین سواری کنم عصر ها تو جنگل هایِ گلستان چایی بخورم غروب خورشیدو از ساحلِ بوشهر و شب ستاره ها . . رو از آسمون کویر یزد ببینم .

بی‌تفاوت می‌نشینیم از سرِ اجبارها مثل از نو دیدن صد باره‌یِ اخبارها

خانه‌هم از سردیِ دل‌های ما یخ می‌زند در سکوتِ ما ، صدا می‌آید از دیوارها

هر شبم بی‌تابی و بی‌خوابی و بی‌حاصلی حال و روزم را نمی‌فهمند ، جز شب کارها

دوستت‌دارم ولی دیگر نخواهم گفت چون دوستت‌دارم شده قربانیِ تکرارها

خنده‌های زورکی را خوب یادم داده‌ای ‌مهربان بودی ولیکن مثل مهماندارها

گفت تا امروز دیدی من دلی‌را بشکنم ؟ بغض کردم ، خودخوری کردم ، نگفتم بارها

-

-آدم از ی جایی از ی اتفاقی شاید یهو متوقف بشه . . حالا چند روز چند ماه چند سال یا شاید تا همیشه . اینا رو ولش کن خسته شدم از اینکه انقدر هرچی میشه ورد زبونمی و خودت نیستی خسته شدم از بس دلم برات تنگ شده و دیدنت محالِ ممکن :)

عزیزجونم همیشه بهم می‌گفت هیچوقت جلوی قطره اشکی که وقت دلتنگی از گوشه‌ی چشمت سرازیر می‌شه رو نگیر . با دستات پاکش‌ نکن . اون راهش رو بلده ، می‌غلته رو گونه‌هات و می‌افته رو زمین می‌ره تو دل خاک .! خدا رو چه دیدی؟ شاید از همون یه قطره دلتنگی تو گیاهی جوونه بزنه و رشد کنه . و یه درخت تنومند بشه ؛ که زیر سایه‌ش قد بکشی .! و بزرگ‌ شی که بهش تکیه‌ کنی . یادت بره چیا بهت گذشته که بدونی از همین ؛ اشک‌هاست که آدم قلبش قوی می‌شه . و جلوی هر اتفاق تلخی وایمیسته :) پس هیچوقت جلوش رو نگیر اون راهش رو خوب بلده .

-

تو همان یک‌نفری که برایم همه‌ای ( :