ازجهانی که پر از تیرگی و ما و من است می‌گریزم به هوایی که پر از زیستن است

می‌گریزم به همان‌جا که همه‌ می‌گویند هر که از آینه‌ها دم بزند خویشتن است

همه یک‌پارچه یک‌دست سیه پوشانند بر تن مردم آن طایفه یک پیرهن است

می‌گریزم به جهانی که پر از یک‌رنگی‌ست به جهانی که پر از گریه‌کن و سینه‌زن است

به همان‌جا که نفس قیمت دیگر دارد اشک‌ها دُرّنجف ، سینه عقیق‌یمن است

به همان‌جا که در آن بادصبا بسته دخیل به عبایی که پر از رایحه‌ی پنج‌تن است

اشک یک پیر‌غلام ، آتش بزم است آن‌جا چشم او روضه‌ی باز است ولی بی‌سخن است

چه خراسان چه مدینه چه عراق و چه دمشق هرکجا پرچم روضه‌ست همان‌جا وطن است

- حمیدرضا‌برقعی -

من عاشقتم هنوزم و حدس بزن تو کجایی ؟ هنوز گوشه قلبم به هیچکی جاتو نگفتم :)

- ولی درستش این بود اشرف مخلوقات بتونه ؛ دل‌تنگیش رو برداره ببره بذاره تو دامنِ اونی که باعثش بوده و بگه : بفرما اینم از دلتنگیِ دلی که دلبسته‌اش کردی . حالا خودت درستش کن ؛ بعدم با فراغِ بال و آسودگی خیال بزنه . . . به دلِ جاده و کیف دنیا رو کنه .

-