همه یک‌پارچه یک‌دست سیه پوشانند بر تن مردم آن طایفه یک پیرهن است

می‌گریزم به جهانی که پر از یک‌رنگی‌ست به جهانی که پر از گریه‌کن و سینه‌زن است

به همان‌جا که نفس قیمت دیگر دارد اشک‌ها دُرّنجف ، سینه عقیق‌یمن است

به همان‌جا که در آن بادصبا بسته دخیل به عبایی که پر از رایحه‌ی پنج‌تن است

اشک یک پیر‌غلام ، آتش بزم است آن‌جا چشم او روضه‌ی باز است ولی بی‌سخن است

چه خراسان چه مدینه چه عراق و چه دمشق هرکجا پرچم روضه‌ست همان‌جا وطن است

- حمیدرضا‌برقعی -

من عاشقتم هنوزم و حدس بزن تو کجایی ؟ هنوز گوشه قلبم به هیچکی جاتو نگفتم :)

- ولی درستش این بود اشرف مخلوقات بتونه ؛ دل‌تنگیش رو برداره ببره بذاره تو دامنِ اونی که باعثش بوده و بگه : بفرما اینم از دلتنگیِ دلی که دلبسته‌اش کردی . حالا خودت درستش کن ؛ بعدم با فراغِ بال و آسودگی خیال بزنه . . . به دلِ جاده و کیف دنیا رو کنه .

-

اللهم أرح قلبه ... فهو وقلبه فی قلبی ! - خدایا قلبش را آرام کن .. چرا که هم او و هم قلبش ؛ درون قلبم هستند ..

چن روزِ دیگه بیشتر نمونده تا ماهِ عاشقی . . طبقِ معمول رفتن به هیئت بچگی و الله الله :)