گاهی می‌اندیشم چه بر تو گذشت که دیگر با شنواترین انسان جهانت حرف نزدی.

غمِ عظیمِ تو اما،در این حقیر وطن کرد.

-حسین‌صفا

و چشم به راهِ صدایت خواهم ماند.

-سهراب‌سپهری

-کاش پیراهنت بداند چقدر خوشبخت است.

آن خمیر نان باگت‌م که دور ریختی‌اش.

-مشکل اینه که تو فکر می‌کنی حقیقت فقط همون چیزیه که تو فکر می‌کنی.

دیالوگ‌/نبات

نخواه برای سهمِ کوچکی از صدای تو اینقدر دلم بلرزد؛کجایی؟

-عباس‌معروفی

یک روز ، روزی دور ، با موهای سپید بلند و دستانی استخوانی که رگهای آبیش بیرون زده ، می نشینی کنار شومینه و شعرهای مرا می خوانی ، با لبخند . کم کم یادت می آید که چقدر دوستت داشتم ، و چگونه تمام هستی ام بودی . گریه ات می گیرد . من ایستاده ام کنار اتاق ، روحی سرگردانم بی توان پاک کردن اشک از گونه های استخوانی پیرزنی که تمام سهمم از عشق بود. -حمیدسلیمی

_سپس بچرخ و ببوسان‌م.

غم پیراهنی‌ بود که در آن راحت بودی. مثل لباسی که سراسر مهمانی منتظری به خانه برگردی و بپوشی.

-حمید‌سلیمی

بگو که نامه نوشتی ، به دستِ من نرسیده.

عمیق‌ بودی، غرق شدم.