توآنجایی‌ و آنجا نمی داند که‌ چقدرخوشبخت‌ است.

جغرافیای بوسه‌ی من، کجایی؟

و اگر از ترک‌کردن من خسته شدی، کمی در آغوشم استراحت کن.

-حمیدسلیمی

چه دست‌هایی داری شبیه بوسه

آنقدر داغ به جان‌م که دماوند منم.

دلتنگی برای کسی که مرده،مثل دویدن با پای شکسته‌س.کسی نمی‌بینه چقدر درد داری، و توضیحی هم وجود نداره.

زمانی می‌رسد که از ترک‌شدن به آرامش می‌رسی. از این که بفهمی کسی از دوست‌داشتنِ تو دست برداشته. از نبودن در فکرهای قبل از خوابِ هیچ‌کس. آن‌وقت است که درک می‌کنی تنهایی، تنها کسی است که هنوز دوستت دارد. در آغوشش می‌خوابی. نه چندان عمیق، نه چندان آرام، اما بدون هراس.

-حمیدسلیمی

بغلم کن حتی وقتی میگم حالم خوبه و بهش نیاز ندارم بیشتر بغلم کن.

عزیزم، ما پریشان‌تریم از آن که خواب خوبی ببینیم. چشم‌هایت را ببند و به کابوس‌هایت سلام کن. و به من فکر کن. به من،که پناهنده‌ی غمت هستم.

-حمیدسلیمی

بوته‌های خار را در زمین من نکار شاید فردا پابرهنه به دیدنم بیایی.

-‌غاده‌السمان

-همیشه منو آخر از همه دوست داشتی.

دیالوگ/شهرزاد