زمانی می‌رسد که از ترک‌شدن به آرامش می‌رسی. از این که بفهمی کسی از دوست‌داشتنِ تو دست برداشته. از نبودن در فکرهای قبل از خوابِ هیچ‌کس. آن‌وقت است که درک می‌کنی تنهایی، تنها کسی است که هنوز دوستت دارد. در آغوشش می‌خوابی. نه چندان عمیق، نه چندان آرام، اما بدون هراس.

-حمیدسلیمی

بغلم کن حتی وقتی میگم حالم خوبه و بهش نیاز ندارم بیشتر بغلم کن.

عزیزم، ما پریشان‌تریم از آن که خواب خوبی ببینیم. چشم‌هایت را ببند و به کابوس‌هایت سلام کن. و به من فکر کن. به من،که پناهنده‌ی غمت هستم.

-حمیدسلیمی

بوته‌های خار را در زمین من نکار شاید فردا پابرهنه به دیدنم بیایی.

-‌غاده‌السمان

-همیشه منو آخر از همه دوست داشتی.

دیالوگ/شهرزاد

نیاز داشتم مدت زیادی به او نگاه کنم، اما چطور می‌توان اسب عاشق باد را از دویدن و دورشدن منصرف کرد؟

-حمیدسلیمی

-جایِ من تو زندگی‌ تو امن نیست

در قفس را باز بگذار، پرنده اگر به تو عاشق باشد بر شانه‌هايت می‌نشيند.

-علیرضا‌روشن

-خاکستري

مرا دوست بدار به سان گذر از یک سمت خیابان به سمتی دیگر؛ اول به من نگاه کن بعد به من نگاه کن بعد باز هم مرا نگاه کن.

-جمال‌ثریا

اما شکوفه نداد و فهمیدم من خاک مناسبی برای او نیستم.

-حمیدسلیمی

و من برای خودم از تو قفسی ساخته‌ام امن و عزیز و آفتابی.

-عباس‌معروفی