گور پدر این صندلی که می‌گوید من یک‌نفره‌ام هندسه عشق جای مرا باز می‌کند کنار تو.

ببخشید محکم‌تر بغلت نکردم، فکر می‌کردم دوباره می‌بینمت.

دیر آمدی ری‌‌را باد آمد و‌ همه‌ی رویاها را با خود برد.

-من به تو مربوط‌م، طوری که اندوه به شب.

بله جانم،غمگین‌تر از کمانچه‌ی کیهان‌ کلهرم.

-بگیر هرچه را دارم، ببخش هرچه را داری.

اگر همه چیز در دنیا سر جای خودش می بود،تو در همین لحظه بايد در آغوش من نفس می کشیدی.

-سیدتقی‌سیدی

-شما خیلی دختر می‌شناسید؟

دیالوگ/اینجا‌بدونِ‌من

تو منو داری، من کیو دارم؟

-پریشون

گفت فکر نکن نمی‌فهم یه چیزیته‌ها هیچی نگفتم.

به خانه برگشتی، به خانه‌ی ساکت. حالا همه‌ی صداها را می‌شنوی. برای هیولای گریان زیر تخت کتاب می‌خوانی، و آدم‌های ساکت توی تلویزیون را تشویق می‌کنی بخوابند. بعد بیدار می‌مانی و بیهودگی را می‌بوسی. تمامش همین است قایق سرگردان. ساحل سهم تو نیست.

-حميدسليمی‌عزیزم.