حتی نمی‌دونم واقعا چرا ترک شدم،و این داره من رو می‌کشه.

تو خواب‌ و بیداری‌م دنبال آغوش‌ت می‌گردم،دنبال حضورت و ناباورانه نبودن‌ت می‌خوره تو صورتم و اشک جاری میشه‌،چقدر نمی‌تونم نبودن رو.

«چه مبارک‌ست این غم که تو در دلم نهادی به غمت که هرگز این غم ندهم به هیچ شادی»

به تو که گفتی دوری بهتر است، آیا اندوهت پایان یافت؟

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی.

«ما چله‌نشین شبِ آزادی خویشیم ای کاش که یلدایِ وطن را سحری بود.»

ایمان بیاوریم به آغاز فصلی سرد.

«سرو بودم سر زلف تو بپیچید سرم را یاد باد آن‌همه آزادگی و تاب و توان‌م»

ردِ درد را بگیر و به من برس

زن چشم‌های‌ش را برهم فشرد و لب زد "دیدار به قیامت عشق‌من."