«تلفن که زنگ می‌خورد، یعنی از یاد نرفته‌ای حتی اگر شماره‌ات را به اشتباه گرفته باشند عزیزِ من؛ در این دنیا خیلی‌ها هستند که شماره‌شان حتی به اشتباه گرفته نمی‌شود.»

مرا به یک نگه می‌توان تسلی کرد هزار حیف ،که این را نمی‌دانی

مامِ پر درد ،وطن.

از من نخواه بخوابم وقتی که در خواب هم سیگاری جز انتظارت برای کشیدن ندارم.

„خَلِّصْناٰ مِنَ النّاٰرِ یاٰ رَبّ.

چرا خیلی از آرزوها‌ راهش به گور است؟

چشم‌هایت کجای دنیایند؟ که من از ناکجایِ دنیا هم می‌توانم اسیرشان باشم

نه حُسنت آخری دارد، نه سعدی را سخن پایان.

«معروفیِ عزیزم نمی‌دانم موقع پر کردم صفحه های سفید چه دردی داشتی،من هم بی‌آنکه قالب مشخص دردت را بدانم، خط به خط با تو رنج می‌کشم. با تو و با تک تک آدم‌هایی که آفریدی،که نویسنده خالقی‌ست فراموش ناشدنی.»