„خَلِّصْناٰ مِنَ النّاٰرِ یاٰ رَبّ.

چرا خیلی از آرزوها‌ راهش به گور است؟

چشم‌هایت کجای دنیایند؟ که من از ناکجایِ دنیا هم می‌توانم اسیرشان باشم

نه حُسنت آخری دارد، نه سعدی را سخن پایان.

«معروفیِ عزیزم نمی‌دانم موقع پر کردم صفحه های سفید چه دردی داشتی،من هم بی‌آنکه قالب مشخص دردت را بدانم، خط به خط با تو رنج می‌کشم. با تو و با تک تک آدم‌هایی که آفریدی،که نویسنده خالقی‌ست فراموش ناشدنی.»

او زخمم را بوسید و رنجم را باور کرد.

«مباد گرمیِ آن بوسه‌ها فراموشت»

نَمیره احوال‌پُرست.

دلم گرفته است مثل همه زناني که به زمین خیره می‌شوند و انگشترشان را می‌چرخانند.

سجاده‌ای شدم وسطِ بی‌نمازها.