همینطور که برنامه های تیرم رو میدیدم هر لحظه حالم گرفته تر میشد اکثر کارایی که الویت داشت رها شده بود همه اونجاهایی که فقط چند روز نیاز بود جدی باشم تا کار در بیاد یا فقط یکم به خودم سختی بدم و برنامه ام رو مرتب کنم خودم آگاهانه با بی محلی رد شده بودم ازش. گذشت و تیر پرخاطره و تجربه اونجوری که من خواستم نشد کمالگرا نیستم میدونم هم به ۷۰ درصد رسیدن برنامه ایده آله میدونم یجاهایی باید شل گرفت و اصن نیازه یه مدت کاری نکنی اما این بدتر از چیزی که فکر میکردم شده بود.

یا مثلا دیدن کار مهمی از زندگیت که ماه هاست مینویسی و حتی جدیش نمیگیری که انجام بدی و همه اینا جدا وقتی میفهمی آگاهانه انجام اش نمیدی و وقت نمیزاری بدتر.

منم دارم تجربه اش میکنم وقتی تنبلی و بی حالی غلبه میکنه. منم دارم تجربه میکنم نرسیدن ها و جاموندن ها رو :)

آدم کوچیکا یا آدم بزرگا فرقی نمیکنه همه میخوان علَمِت اون بالاها باشه ؛)