شبکه های کیهانی؛ آرامش یا توهم؟! قسمت اول: تولد و ساز و کارِ شبکه های کیهانی

شبکه های کیهانی؛ آرامش یا توهم؟! قسمت دوم: پیامدها و نقد روانشناسانه

‌ کسب و کارای تو مجازی مدل بارداری؟! مدل رقص؟! مدل مجرد با روابط عمومی بالا؟! این وضعیت زن با سبک زندگی غربیه که امروز به جامعه‌ی ما سرایت کرده و اینجوری در حال حیازدایی از زنه. فرهنگی که زن، هر چی جذاب‌تر و در دسترس‌تر باشه، کالا و ابزار بهتری برای تبلیغات و بازاریابیه‌.

ترامپ همه نوسان‌ها رو گرفت، رو آورد به توییت فروشی! 《محمدرضا شهبازی》

بعضی وقت‌ها، یک استعفا می‌تواند، التیامی، هر چند موقتی برای جامعه‌ای نگران و بارقه‌ی امیدی برای مردم خسته، هرچند بصورت مقطعی، باشد. چرا دولت چهاردهم از این ابزار استفاده نمی‌کند؟

عدالت تسکینی در برابر عدالت ساختاری . دولت نباید یارانه را لطف خود به مردم بداند ، در واقع یارانه سرپوشی بر ناعدالتی های دولت در حق مردم است. مشکل بنزین در ایران مصرف نیست؛ خلأ نظریه است. تا وقتی عدالت را با یارانه تعریف کنیم هرگز به عدالت ساختاری نخواهیم رسید بلکه یک توهمی از عدالت یک عدالت تسکینی یا یک عدالت کاریکاتوری را به عنوان عدالت به مردم غالب میکنیم و میگوییم این همان عدالت علوی است! عدالت اسلامی توزیع منابع را در دل معماری تولید تعریف می‌کند نه در جعبه‌های کمک‌های نقدی احیا موات و تقسیم معادن دو رکن اصلی اقتصاد اسلامی‌اند که در غبار بخش خصوصی وام‌گرفته از غرب گم شده‌اند. تا وقتی انفال در دست سرمایه‌داران زالوصفت بماند عدالت فقط یک شعار روزمره خواهد بود نه یک نظام زیستی نظام اقتصادی غرب با مالیات‌های فلج‌کننده مردم را از پا درمی‌آورد و نظام اقتصادی ما با یارانه‌های تسکینی آن‌ها را در فقر ساختاری نگه می‌دارد. هر دو عدالت را به حاشیه رانده‌اند؛ اما راه سوم، اقتصاد اسلامی مبتنی بر عدالت ساختاری است که در آن زمین و معدن و انفال نه مال دولت که نفس تمدن و سهم هر شهروند است. عدالت، وقتی به یارانه بدل شود، تبدیل به صدقه می‌شود؛ و صدقه هرگز تمدن نمی‌سازد. اصل ۴۵ انفال را ثروت عمومی معرفی می‌کند. اصل ۴۳ وعده عدالت ساختاری می‌دهد. اما در عمل انفال 0۰در اختیار بنیادها و سرمایه‌داران زالوصفت باقی مانده و سهم مردم تنها یارانه‌های تسکینی شده است. همین موضوع فقیر را فقیر تر و غنی را غنی تر کرده است. اگر دولت مشکل بودجه دارد چرا دست در جیب مستضعفینی میکند که مورد توجه ویژه امام خمینی بودند؟ چرا خبری از فرار مالیاتی پزشکان، هنرمندان و ورزشکاران نیست؟ چرا خبری از مالیات شرکت های فولادی و پتروشیمی که چندین همت شود خالص سالانه ندارند نیست؟ چرا خبری از بازگشت ارز‌های تخصیص یافته به برخی از تجار نیست؟ این سیاست ها در عمل باعث می‌شود که جامعه‌ای با ارض واسعه و ثروت خدادادی اما با بیست میلیون حاشیه‌نشین و فقر ساختاری نتواند در مسیر پیشرفت با سرعت بیشتری حرکت کند و این ظلمی است که موجودی به نام «علم اقتصاد» بر امت مسلمان روا داشته است. 《 امیرحسین اسفندیاری 》 .