من خودم بودم که گفتم ماندنت اجبار نیست بشکند دستی که یادت داده لااِکراه را مثل یلدا آخرین دیدار طولانی تر است آنکه یارش رفته داند حال آذر ماه را من تورا با خونِ دل از یاد بردم لطف کن هرکجا چشمت به من افتادکج کن راه را 🙂.

‌اونقدر از سر و ته حرفامون زدیم تا دلِ کسی نشکنه چیزی که موند فقط سکوت بود.

دارم خودمو قانع میکنم که دیگه آدم ساکتی باشم و برای کسی صدمو نزارم .

به غم گفتم حاجی از چیه من خوشت میاد گفت : زیبای چشمات وقتی گریه می‌کنی؛)

حواستون باشه همین که آقای چاووشی میگع ...🙂

رفته ای ... اما گذشتِ عمر تاثیری نداشت من که دلتنگ توام امروز ... فردا بیشتر زندگی تلخ است از وقتی که رفتی تلخ تر ‌ بغض جانکاه است هنگام تماشا بیشتر ‌ هیچ کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید هر قدر یعقوب تنها شد زلیخا بیشتر بر بخارِ پنجره یک شب نوشتی :"عاشقم" خون انگشتم بر آجر حک کنم : ما بیشتر..؛)

گاهی وقت‌ها ساکت ماندن سخت‌ترین کار دنیاست همان وقت‌هایی که حرف داری، ولی کلمه نه.

زندگی مثل بستنیه ؛ اگه آروم بخوری که دیر تر تموم بشه ، آب میشه و دیگه لذتی برات نداره ! پس قبل اینکه آب بشه ازش لذت ببر :)

عع اینکه خدعه منمممـ...ـم🤝👿🎃

تلنبار کوهی از درد در نقطه ای پر از وهم و خیال؛ مغز.

خلاصه کل زندگیم : رها کردن در اوج خواستن، بی اهمیتی در اوج دلتنگی.