و ناگهان، – آن چیزی که ذوقش را داشتی برایت پوچ بی معنی میشود ...

نه چشمانت آبی بود و نه موهایت شبیه موج ها هنوز نفهمیده ام دریا که میروم چرا یاد تو می افتم!

و فاصله تجربه ای بیهوده است ....

‌و همه ما به یک نفر تا مغز استخوان مبتلا بودیم. اما نشد که نشد....

سر داد اما سر خم نکرد، این است رسم حسین(ع)

—

«گاهی آدم نه دلش ماندن می‌خواهد، نه رفتن... فقط دلش می‌خواهد کسی حالِ نگفته‌اش را بفهمد؛ همان حالِ غریبی که آرام‌آرام، تمامِ آدم را از درون خالی می‌کند...»

شب من پر شده از تاریکی... تو به آسمانِ من ، ماه بمان :)

«دوست داشتنت شبیهِ شب‌هایی‌ست که ماه، آرام بر شانه‌های آسمان می‌نشیند؛ بی‌هیاهو، اما آن‌قدر زیبا که تمامِ ستاره‌ها در برابرش کم‌رنگ می‌شوند. تو همان مهتابی هستی که به آسمانِ دلِ من معنا می‌دهد و شب‌هایم را روشن نگه می‌دارد.»

— چشمانت شبیه شبی پُرستاره بود؛ هر بار که به آن‌ها نگاه می‌کردم، در آسمانِ بی‌انتهایش گم می‌شدم.!

رنجِ دنیا پایان ندارد؛ یک روز دلتنگی، روزی دیگر تنهایی... اما آدمی عجیب است؛ با قلبی زخمی، باز هم به فردا امید دارد و به زندگی لبخند می‌زند :)