—

«گاهی آدم نه دلش ماندن می‌خواهد، نه رفتن... فقط دلش می‌خواهد کسی حالِ نگفته‌اش را بفهمد؛ همان حالِ غریبی که آرام‌آرام، تمامِ آدم را از درون خالی می‌کند...»

شب من پر شده از تاریکی... تو به آسمانِ من ، ماه بمان :)

«دوست داشتنت شبیهِ شب‌هایی‌ست که ماه، آرام بر شانه‌های آسمان می‌نشیند؛ بی‌هیاهو، اما آن‌قدر زیبا که تمامِ ستاره‌ها در برابرش کم‌رنگ می‌شوند. تو همان مهتابی هستی که به آسمانِ دلِ من معنا می‌دهد و شب‌هایم را روشن نگه می‌دارد.»

— چشمانت شبیه شبی پُرستاره بود؛ هر بار که به آن‌ها نگاه می‌کردم، در آسمانِ بی‌انتهایش گم می‌شدم.!

رنجِ دنیا پایان ندارد؛ یک روز دلتنگی، روزی دیگر تنهایی... اما آدمی عجیب است؛ با قلبی زخمی، باز هم به فردا امید دارد و به زندگی لبخند می‌زند :)

ـ خاطره‌ها شبیه عطر باران‌اند؛ سال‌ها می‌گذرند، اما کافی‌ست نسیمی بوزد تا دوباره تمامِ دل را پُر کنند...

«اگر عشق را معنا می‌کردند، بی‌شک شبی از چشمانِ تو می‌نوشتند...»

سال‌ها می‌گذرد، اما بعضی آدم‌ها نمی‌روند؛ در گوشه‌ای از دل می‌مانند، در یک آهنگ، در یک خاطره، یا در سکوتِ بلندِ شب‌هایی که خواب به چشم نمی‌آید...»

اما تو در این سیاهیِ مطلق، شبیه به روشن‌ترین خاطره‌ی منی که در ذهنِ تاریکم نشسته‌ است.

انقد نگرد دنبال کسی که از قَصد گُمت کرده:)