بازمانده بودن زخم دارد، اما نه از جنس زخم های معمولی . نفس میکشی و بابت هر لحظه زنده ماندن احساس گناه می‌کنی، میخندی و صدای خنده هایت غریبه شده اند . آرزو میکنی و آرزو کردن هم اشتباه به نظر میرسد وقتی تو ماندی و کسی شجاع تر از تو آرزو هایش را رها کرده است .

خدایا اگه داری می‌شنوی باید بگم که امسال اصلا جالب نبود بهش منفی بینهایت از 100 میدم

‌همیشه فکر میکردم قیافه خیلی برام مهمه، که هست. ولی بزرگترین چیزی که فهمیدم توی آدما برام جذابه آدمایی‌ان که اطلاعات عمومی بالایی دارن. آدمایی که حرفی برای گفتن دارن، یعنی دانش دارن. و وقتی حرف میزنی باهاشون لذت میبری از اون مکالمه و حرف زدن عمق داره.

گاهی فکر میکنم تنهایی درون پوستم را منفجر میکند و گاهی نمیدانم آیا گریه یا جیغ یا خنده های عصبی دردی را دوا خواهد کرد یا نه . گاهی آنقدر حسرت احساس کردن را دارم که تقریبا مطمئنم در دنیایی موازی ، جایی که هیچکس هرگز پیدایم نخواهد کرد از بالای صخره ای پایین خواهم پرید . بعید نیست سال‌هاست دارم جیغ میکشم و کسی صدایم را نشنیده است -Shatter me

کنسر ، تو ارزششو داری چون تو دوست‌داشتنی هستی.

بچها جچن

خود گودرزی هم به سپاه وصله امقدر نتش خوبه