-من هم می‌خواهم مثل پروانه بزنم به جان شعله-

من نمی‌دونم وقتی آخرین ستاره‌ی این آسمون خاموش بشه، هنوز کسی یادش میاد که ما اینجا بودیم یا نه. شاید بودنِ ما مثل همون ذره‌ی نور باشه که بین میلیون‌ها سال نوری سفر می‌کنه و هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسه، اما بهانه می‌ده که مسیر رو ادامه بده. آدما عجیبن، بیشتر از نبودن، از فراموش‌شدن می‌ترسن.