من نمی‌دونم وقتی آخرین ستاره‌ی این آسمون خاموش بشه، هنوز کسی یادش میاد که ما اینجا بودیم یا نه. شاید بودنِ ما مثل همون ذره‌ی نور باشه که بین میلیون‌ها سال نوری سفر می‌کنه و هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسه، اما بهانه می‌ده که مسیر رو ادامه بده. آدما عجیبن، بیشتر از نبودن، از فراموش‌شدن می‌ترسن.

Sometimes I think if I close my eyes, you’ll cross through all the distances and stand right behind my eyelids— the one place no one but you dares to step into.

I am always the middle of the night- caught between waking and sleep, between staying and leaving, between what I lost and what I’m still afraid to want.