بهش گفتم: زندگی ما، زندگی جالبیه. بین تراژدی محض و کمدی ناب؛ دائم داره پیچ‌­و­تاب می­‌خوره. یعنی یه‌جورِ غم‌انگیز، خنده‌داره. یا شایدم یه‌­جورِ خنده‌دار غم‌انگیز باشه. چیزیَم نیست که وسطشو پر کنه. همۀ نکبتی هم که دچارشیم مال همینه… همین که هیچی‌­مون حد وسط نیست . هیچی‌­مون.

بدترین جنبۀ تنهایی این است که مجبوری تحملش کنی. یا تحمل می‌کنی، یا غرق می‌شوی. باید تلاش کنی تا ذهن گرسنه‌ات را از نگاه به گذشته بازداری تا نابود نشوی.