ببخشید October عزیزم ولی نه قراره عاشق کسی بشم نه قراره Desember از کسی سوشرت بگیرم.

یه ماه کمتر وقت داریم که fall in love بشیم حواستون باشه.

ادب:

خسته‌ام... از خانواده‌ای که گاهی منو نمی‌فهمه، از درس‌هایی که تمومی ندارن، از جامعه‌ای که همیشه ازم انتظار داره بهتر باشم و از خودم که هر روز بیشتر از دیروز خسته می‌شم، ولی هنوز وانمود می‌کنم همه‌چیز خوبه... خسته‌ام از آدم‌ها، از حرف‌هاشون، از قضاوت‌هاشون و از دوستایی که نمی‌دونم تا کجای زندگیم قراره کنارم بمونن. از وابستگی‌هایی که قشنگ شروع می‌شن، اما با هزار تا فکر و ترس ادامه پیدا می‌کنن... گاهی از خودم می‌پرسم، چرا من همیشه انقدر اهمیت می‌دم؟ چرا بعضی آدما با یه رفتارشون می‌تونن تمام روزم رو خراب کنن؟ چرا وقتی یکی برام مهم می‌شه، هزار بار به حرف‌هاش فکر می‌کنم و از تغییر کوچیک رفتارش می‌ترسم؟ از اینکه همیشه سعی می‌کنم حال بقیه رو بفهمم، اما وقتی نوبت به من می‌رسه، حرف زدن هم برام سخت می‌شه... راستش، دلم از خیلی چیزا گرفته؛ از آدمایی که عوض شدن، از حرفایی که توی دلم موندن، از روزایی که به‌زور گذشتن و از خودم که دیگه حتی نمی‌دونم دقیقاً چی می‌خوام. کاش می‌شد برای یه مدت کوتاه، نه مسئولیتی داشته باشم، نه انتظاری رو برآورده کنم، نه نگران از دست دادن کسی باشم؛ فقط خودم باشم و یه ذره آرامش... شاید من اون آدم سابق نیستم؛ شاید فقط زیر بار چیزایی که هیچ‌وقت نگفتم، کم‌کم سکوت کردن رو یاد گرفتم. و تلخ‌ترین قسمت ماجرا اینه که هنوز می‌خندم، هنوز حرف می‌زنم، هنوز کنار بقیه‌ام؛ اما هیچ‌کس نمی‌دونه پشت این همه عادی بودن، چقدر حرف نگفته جمع شده... من فقط خسته‌ام؛ از همه‌چیز و همه‌کس، حتی از خودم... 🖤🥀