پرسید: «توانستید دوباره، از سر شروع کنید؟» فوسکا گفت: «مگر می‌شود صبح‌ها جلوی شروع جریان زندگی را گرفت؟ یادتان هست یک‌شب به‌هم چه‌می‌گفتیم: هر قدر هم که بدانیم، باز دل می‌تپد و دست حرکت می‌کند.»
سکوتم را نکن باور، خودت هم خوب می‌دانی
که در اشعارِ من چیزی شبیهِ داد و فریادی
اسیرِ عشقِ من بودی، زمانی، لحظه‌ای، روزی
رهایت کردم و گفتم: پرستویم تو آزادی!
