من سرشار ازین ناخواسته‌هام، حالا که از پیش قصـه‌ام رفتی.

حال روحیم این روزا مثل حال روحی شایان یوعه .

خدایا اگه حکم داری لازم کن داریم کوت میشیم .

خسته، سردرگم، بلاتکلیف و بی‌بغلم.

‏تو اینستا تا یارو می‌گه “می‌شه نزنی بعدی” با چنان قدرتی می‌زنم پست بعد که سه تا ریلز می‌پرم جلو.

اجتماعی بودنم مثل ساعت شنی میمونه، بعد ی تایمی تموم میشه و با تمام سرعت باید برگردم به غار تنهایی خودم.

‏لطفا دلیلی نباش که یه نفر غذا نخوره، شبا خوابش نبره، نسبت به خودش insecure باشه و احساس کنه به هیچ جا تعلق نداره.

مراقب باش چی رو از دست میدی؛ همیشه اینطوری نیست که وقتی چیزی رو از دست دادی، بهترش رو به دست بیاری . اینو وقتی میفهمی که تو موندی و دستای خالی‌ای که یاد نگرفتن چیزی که دارن رو باید محکم بچسبن .

‏جمعه با اختلاف تباه ترین روز هفته‌س. نه می‌تونی به کارای عقب افتادت برسی، نه استرس کارای عقب افتاده‌ت می‌ذاره تفریح کنی، تا به خودتم میای می‌بینی غروب شده و تمام غم دنیا میاد تو دلت.