الان باید از پس زندگی بر بیام.
بعداً یادم بنداز برات تعریف کنم چقدر همه
چیز پیچیده و دور از انتظار بود.
چطور یهسری چیزها رو به ناچار تحمل کردم
و فهمیدم که بعضی از مسیرها
نه انتخاب من بود و نه چیزی که دلم میخواست
اما مجبور شدم ادامه بدم و ازشون رد بشم.
- از شب و روزایی که منو یاد تو میندازن ، متنفرم .
از اون لحظههایی که بیدعوت میریزی توی ذهنم ،
انگار هنوز حق داری سرزده بیای و بشینی وسط فکرام .
بعضی وقتا دلم میخواد یه پیام بدم ،
یه «هی» ساده ، یه چیزی . .
فقط برای اینکه ببینم خوبی یا نه ،
تو هم مثل من فکرت مشغوله یا نه .
ولی نمیدم .
چون میدونم فایدهای نداره .
میدونم اشتباهه .
میدونم قرار نیست هیچچیزی درست بشه .
پس فقط نفس میکشم ،
ساکت میمونم ،
و میذارم باز یکی دیگه از اون شبای لعنتی
بیاد و رد شه .
-حدیث.
ديدار با تو یک دژاوو بود.
فكر مى كنم قرن ها پيش تو را در ماه ديدهام و به تو قول دادم تا نفس كشيدن آخرين گل رز آبى كنارت بمانم.
چشم های تو، همان طلوع خورشيد در فرم انسان بود و حالا بعد از قرنها باز قصه ی ما ادامه دارد.
-حدیث
به جز او؛ دلم نه کسی را میخواست و نه کسی را می دید میتوانی بفهمی چقدر غریب بودم در این جهان؟