«... خدا که فقط متعلق به آدم‌های خوب نیست؛ خدا، خدای آدم‌های خلافکار هم هست و فقط خود خداست که بین بندگانش فرقی نمی‌گذارد. فی‌الواقع خداوند اند لطافت، اند بخشش، اند بی‌خیال‌شدن و اند چشم‌پوشی و اند رفاقت است... رفیق خوب و با مرام همه چیزش را پای رفاقت می‌گذارد. اگر آدم‌ها مرام داشته باشند هیچ‌وقت دزدی نمی‌کنند ولی متأسفانه بعضاً آدم‌ها تک‌خوری می‌کنند و این بدِ روزگار است… بایستی ما یک فکری به حال اهلی‌شدن آدم‌ها بکنیم. اهلی‌کردن یعنی ایجاد علاقه‌کردن و این تنها راه رسیدن به خداست و خیلی هم مهم است…» به نظرم این دیالوگ از قشنگترین دیالوگ های صداسیما بوده فکر کنم .. 😄 دیالوگِ به یادموندنیِ فیلم مارمولک که با اینکه ندیدمش ولی این دیالوگشُ زیاد شنیدم...

خدا اسم های زیادی داره رفقا ... که با این اسم ها ما مهربونی و دوستی شو نسبت به خودمون واقعا درک می‌کنیم ... :) خدا رحمانِ خدا رحیمِ خدا کریمِ خدا ودودِ خدا محبِ ... :) و...

ولی در کنار همه ی این اسم های قشنگِ خدا که نشون دهنده ی صفات خدا هم هست دو تا واژه هست که خیلی بدجور به دل آدم میشینه !

دو تا واژه ای که نزدیک ده بار تو قرآن اومده و خدا خودشو اینجوری معرفی کرده...

این دو تا اسم بیانگرِ یه نوع نزدیکیُ، صمیمیتُ،‌عشق و علاقه و صفای دیگه‌ست .‌‌.. !

آدم حس مهربونیِ فوقِ‌زیادی ازش میگیره =)

مثلا تو قرآن اومده « إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرؤُفٌ رَحیم » یعنی چی؟ یعنی خدا نسبت به همه ی مردم علاقِمندِ و مهربون... خودمونی بخوام بگم یعنی خدا همممه آدما رو دوست داره =)

حالا هی تو بگو من بدم... من خوب نیستما...

باز خدا چی میگه؟

باز خدا میگه « وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» آقااا من نسبت به همه تون مهربونم ! چرا گوش نمیدی...

بعد میدونی جذاب ترش چیه؟