ولی در کنار همه ی این اسم های قشنگِ خدا که نشون دهنده ی صفات خدا هم هست دو تا واژه هست که خیلی بدجور به دل آدم میشینه !

دو تا واژه ای که نزدیک ده بار تو قرآن اومده و خدا خودشو اینجوری معرفی کرده...

این دو تا اسم بیانگرِ یه نوع نزدیکیُ، صمیمیتُ،‌عشق و علاقه و صفای دیگه‌ست .‌‌.. !

آدم حس مهربونیِ فوقِ‌زیادی ازش میگیره =)

مثلا تو قرآن اومده « إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرؤُفٌ رَحیم » یعنی چی؟ یعنی خدا نسبت به همه ی مردم علاقِمندِ و مهربون... خودمونی بخوام بگم یعنی خدا همممه آدما رو دوست داره =)

حالا هی تو بگو من بدم... من خوب نیستما...

باز خدا چی میگه؟

باز خدا میگه « وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» آقااا من نسبت به همه تون مهربونم ! چرا گوش نمیدی...

بعد میدونی جذاب ترش چیه؟

اینکه تو یه آيه رأفتِ خدا نسبت به گناهکارایی كه توبه كردن، گفته شده...

خدا گفته : « ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِم إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحِيم‏ » سپس خداوند توبه آنان (گناهكاران) را پذيرفت، چون خدا نسبت به آنان علاقه مند و مهربان است! خودمونی بخوام بگم؟ خدا گفت بیا بغلم ببینم من مهربونِتم :)