ما همچنان میشینیم یه گوشه و هی میگیم اللهم الرزقنا شهادت

و یه درصد به این فکر نمی‌کنیم که واقعا شهید هستیم که شهید بشیم؟!

واقعا زندگیمون شهیدانه ست؟ مگه حاجی نگفت باید شهید بود تا شهید شد!..

چرا لقمه ی بزرگ تر از دهنت برمیداری؟؟ تلاش کن براش.. وقتی میبینی لایق این دعا نیسی پس کاری کن که لایق این دعا باشی...

کاری کن که با قاطعیت این دعا رو بکنی و اصن روت بشه چنین دعایی رو بکنی.. نه اینکه نمازتو دم آفتاب بخونی و بعد هی بگی خدایا من می‌خوام شهید شما...

مثل این میمونه مو نداشته باشی بعد به آرایشگر بگی ببین موهامو خوشگل کوتاه کنا... فلان مدل رو واسم بزن! خب چیو برات خوشگل کنه؟؟؟؟ تو اصن مو داری ؟

شهدا زندگی شون چطور بود؟ خلقیاتشون چطور بود؟ نمازشون رو چطوری میخوندن؟

نماز رو با حضور قلب میخوندن جوری میخوندن که وقتی نماز تموم میشد آرامش بعدش رو کامل حس میکردن!

نه مثل من و تو که فقط چار رکعت خم و راست شیم و ذکر بگیم اونم فقط بخاطر رفع تکلیف...

فقط واسه این که گفته باشیم خدایا من یاغی نیستم!

اره خلاصه...

من و تو وقتی عصبی میشیم چیکار میکنیم؟