داشتم فکر میکردم که.. کی امن ترینه منه؟ خانواده؟ رفیق؟ صمیمی‌‌ترین هایی که آبجی‌م شدن(حتی از راه دور)؟ به نتیجه‌ای نرسیدم..:) تنهایی... و بازهم تنهایی!:)

راستش من خیلی تلاش کردم که دوباره مثل قبل کنم اکیپمونو.. نشد.. نمی‌دونم چرا.. خودشون نخواستن؟ یا من نتونستم؟:) شاید هم می‌دونم.. نمی‌تونم یعنی نمی‌خوام که باور کنم!:)

بی‌خیال..:) زندگی سخته بالاخره:)!

شاید هم.. به ماکه رسید سخت شد.

ولی یکی از سخت‌ترین لحظه‌ها اونجاست که بفهمی آدم‌٫آدمایِ امنت دیگه مثلِ قبل نیستن.. اوناهم رهات کردن.. سرد شدن.. دیگه تا پیام نمی‌دی پیام نمی‌دن.. بازهم تنها موندی. بازهم خودتی و خودت.

حسین‌جان.. واسه‌من‌جا‌نیست..؟ رزق‌م‌اشکِ‌پایین‌‌پا‌نیست:)؟ کربلا‌میخوام.. جایِ‌من‌دیگه‌این‌جا‌نیست:) #مولایِ_من

بارون رو خیلی دوست دارم. خیلی‌وقتا با بارون و ماه حرف‌میزنم. تنها کس‌مون، ماه و بارونه:) #ورسند:)

این‌دیالوگ‌ها..‌زیادی‌وصفِ‌حالِ‌خودم‌بودند:)!

ثلام از گرما دارم ذوب میشم- خدافظ-

در وصفِ زیباییِ وصیت‌نامه‌ی حاج‌قاسم هر چقدر بگم، بازهم کمه.. چقدر پاک بودند ایشون.. تک به تک کلمات، بغضی‌ست در گلویِ منِ خسته از این دنیا..:) حاج‌‌قاسم.. در وصف و توصیفِ تو، نمی‌تونم چیزی بگم.. فقط، دوست دارم عزیزِ‌شهیدِ من:)