صائب تبریزی چقد قشنگ جواب اونکه رفته و برمیگرده رو میده:
دل رُبایانه دگر بر سرِ ناز آمدهای
از دلِ ما چه به جا مانده که باز آمدهای؟!
گفته بودی که چرا محوِ تماشای منی ؟!
آنچنان مات که حتی مژه بر هم نزنی !
مژه بر هم نزنم تا که ز ِدستم نرود ؛
ناز ِچشم تو قدر مژه برهم زدنی . . !
طعم عسل میدهدلعل شکرسایِ تو...
بس به دلم تاخته چشمِ دل آرایِ تو..
شمع شبستانِ من،آیه ی یسنای من...
ای همه مستیِ من،چشم فریبای تو...
باهمــه دردجهان باختم امااین بار..
چاره ی زخم دلم جزبه مداوای تونیست..
کاش چشم توکمی حالِ مرامی فهمید..
برزبان نگهم غیرتمنای تونیست..
به جنون میکشدآخر منِ رسواشده را..
هیچ پیچیده ترازحل معمای تونیست..
من پیمَبرشده ام دینِ جدیدی دارم..
کاش این دینِ زگهواره ی ِ تاگورشود..
اُطلبُ العِشــقُ الیَ المهــدِ الی تا به ابد..
بایــداین جمله برایِ همه دستـورشود..
نشدیک لحظه ازیادت جدا دل ..
زهی دل،آفرین دل ،مرحبا دل..
زدستش یکدم آسایش ندارم..
نمیدانم چــه باید کرد با دل...
گــويــنــد حـريـفـان كــه بــرو يـارِ دگــر گيـــر
مشكل همه اينست كه چون او دگری نیست