از، همچو تو دلداری دل بر نکنم آری:)

تـنِ توقبـله وچشمـانِ تـوقرآنِ من اسـت.. پـایه یِ کـفرِ منی ازطرفـی ایـمانی.. فَتبارک که خداگفـت به چشـمان توگفت.. شان نازل شــدنِ آیـه ای ازقـرآنــی... عشـقت آلوده به خونــم شده جریـان دارد.. وتـو چون روح بـه تـن مستتــری درجانـی..

اگر آغوش ِتو زندان و من هم مجرمی باشم ، من آزادی نمی‌خواهم مرا محکوم ِزندان کن ‌‌.

اونجا که ملک‌الشعرای بهار میگه: _سوختم زین آشنایان، ای خوشا بیگانه‌ای.

من که هرشب با خیالت غرق صحبت میشوم هرکجا هستی بخواب آرام جانم شب به خیر. . .

یک جهان شعر سرودم که بفهمی تنها ! محضِ لبخند تو شاعر شده ام خوش‌ انصاف ..

صد برگه‌ی سفید پسش داده‌ام، بس است ‏کِی خسته می‌شود فلک از امتحانِ من؟ -حسین جنتی

تنشه ی یک لحظه دیدار تو ام...حال مرا روزه داری لحظه ی افطار می فهمد فقط

چشمان تو؛ تنها روشنیه سیاه چالِ زندگی من است.

همه گویند؛ چرا سربه هوایی هر شب؟ به که گویم که در ماه، تو را می‌بینم. -فریدون‌مشیری

آدمى‌ست ديگر حتى در اقيانوس هم زنده مى‌ماند اما گاهى در یک جرعه دلتنگى غرق می شود... -جمال ثریا

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد در اوّل آسایش مان سقف فرو ریخت هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک، شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد یک عمر به سودای لبش سوختم و آه روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت مصداق همان وای به حال دگران شد حامد عسکری