: )) ♥️ .

مثل یک طفل زمین خورده دویدم سویت؛ آمدم گریه کنم، حوصله‌ام را داری؟

من همانم که به آغوش تو آورد پناه بغلم کن که کسی جز تو نفهمید مرا : )

بطلب‌؛عیب‌ندارد‌همه‌راا‌لامن من‌به‌جا‌ماندن‌ازاین‌قافله‌عادت‌دارم

حرمی‌ باشد و من‌ باشم‌ و اشکی کافیست سرمان گرم حسین است؛ همین مارا بس

_

به‌جز حسین مرا ملجأ و پناهی نیست.

دلبرِ عراقی ِ من : )♥️

+می‌روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش به خدا می‌برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش می‌برم تا که در آن نقطه دور شست‌وشویش دهم از رنگ گناه شست‌وشویش دهم از لکه ی عشق زین همه خواهش بیجا و تباه می‌برم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه ی امید محال می‌برم زنده به گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال _فروغ‌فرخ‌زاد

ناله می‌لرزد، می‌رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من ز تو ای چشمه جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من به خدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می‌روم خنده به لب، خونین دل می‌روم از دل من دست بدار ای امید عبث بی‌حاصل _فروغ‌فرخ‌زاد

فروغ>>>>>>>

_