خانه‌ام را سر پناهت می‌کنم تا نفس دارم نگاهت می‌کنم جان خود را من فدای شادی‌ات هستی‌ام را فرش راهت می‌کنم هی نگو من خسته‌ام دلمرده‌ام تو بیا... من روبه راهت می‌کنم

بطلب عیب ندارد همه را الا من ، من به جا ماندن از این قافله عادت دارم .

در منی و این همه ز من جدا

با منی و دیده‌ات به سوی غیر

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفت‌وگوی غیر

حال من حال اسیری ست که هنگام فرار یادش افتاد کسی منتظرش نیست نرفت.

دل دادم و دل بستم و دلدار نفهمید رسوای جهان گشتم و آن یار نفهمید

آنچه میخواهم از این عشق همین است فقط تو بمان دور نشو، دیر نیا زود نرو

ارنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد تو که با منی همیشه چه" ترا چه لن ترانی"

شعرمن‌سخت‌صریح‌است‌ولی‌توانگار ساکن‌ِکوچه‌ی‌مشهورِعلی‌چپ‌هستی .

دوستت دارم خیال لطیف دوستت دارم ای امید محال -فروغ‌فرخ‌زاد