السلام علیک یا صاحب الزمان

یا این دل شکـسته‌ی ما را صبـور کـن یا از بـرای زیـنـب کبــــری ظهــور کـن💚 #امام_زمان 🇮🇷 @mouodname

🔺️محمد مطهری با انتشار این فیلم نوشت که شهید لاریجانی بعد از رد صلاحیت برای این‌که هزینه‌ای بر نظام اسلامی تحمیل نشود و این و آن سراغ او نروند و به غیبت آلوده نشود برای مدتی به روستا رفت. 🇮🇷 @mouodname

🔺۴۰ شب گذشت از آن نصف شبی که فقط موج انفجارش به ما رسید و عاقبت به خیری‌اش نصیب دیگران شد. به مناسبت مراسم اربعین شهید لاریجانی

🔺️#روز_معلم مبارک

🔺️به ساعات حساس تنش نزدیک میشویم...

جنگ دشمن با سفره‌ها و لامپ‌ها ✍ کوروش علیانی بسیاری فکر می‌کنند نباید بگذارند حرف از آماده‌سازی مردم برای روزهای سخت بزنیم، انگار مردمی که در خیابان شعار مرگ بر اسرائیل می‌دهند و صدای انفجار را می‌شنوند، ظرفیت یا توان آگاه شدن از ابعاد اقتصادی و معیشتی جنگ را ندارند و دیگر نیازی نیست در مورد مدیریت مصرف، ذخیره‌ی هوشمند یا بهینه‌سازی زندگی روزمره بدانند. این اشتباه بزرگ و مهلکی است. ما تصور می‌کنیم اگر به مردم بگوییم باید جور دیگری مصرف کنید، آن‌ها را ناامید کرده‌ایم. اما ناامیدیِ واقعی آنجا است که بحران از راه برسد و ما هنوز بلد نباشیم چطور با داشته‌هایمان، زمان بخریم. آمادگی برای جنگ، فقط آمادگی برای آوار نیست؛ آمادگی برای مدیریتِ قطره قطره‌ی حیاتی است که در رگ‌های شهر جاری است. ما دچار شرم بی‌جا شده‌ایم و نمی‌دانیم شرم واقعی کجا است. شرم واقعی آنجا است که وقتی تاریخ را ورق می‌زنند، بگویند ملتی بودند که زیر بارانِ موشک ایستادند، اما چون نحوه‌ی دوام آوردن با داشته‌ها را تمرین نکرده بودند، از درون فرسوده شدند. به بیان دیگر ما یاد گرفته‌ایم که در برابر صدای انفجار، شجاع باشیم؛ اما یاد نگرفته‌ایم که در برابر کمبود، هوشمندانه رفتار کنیم. این یک لکنتِ خطرناک در فرهنگ امروز ما است: این که خجالت می‌کشیم از اندازه نگه داشتن حرف بزنیم، چون می‌ترسیم به فقر یا ناداری تعبیر شود. واقعیت این است که حمایت از کشور و مقاومت در برابر فشار خارجی، علاوه بر شور و وطن‌پرستی و حضور در تجمعات، بخش مهم دیگری نیز دارد، آن هم تاب‌آوری درونی جامعه است. یعنی مردمی که هم دلشان برای وطن می‌تپد، این را هم بلد باشند که در شرایط محدودیت و فشار اقتصادی، زندگیشان را مدیریت کنند بدون این که زیر فشار له شوند یا بشکنند. ما امروز در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها تقریباً هیچ گفت‌وگوی جدی و مسئولانه‌ای درباره‌ی این موضوع‌ها نمی‌بینیم: - چه‌طور مصرف آب، برق، گاز و مواد غذایی را هوشمندانه‌تر کنیم؟ - چه‌طور از دور ریختن نان، برنج و مواد قابل نگهداری جلوگیری کنیم؟ - چه‌طور ذخیره‌ی حداقلی و هوشمند فراهم کنیم بی این که احتکار کنیم؟ - چطور ذهنیت صرفه‌جویی را با افتخار در خانواده‌ها زنده کنیم، نه این که آن را مسخره کنیم یا با برچسب‌هایی مثل خست لکه‌دارش کنیم؟ در کشورهای دیگر (حتی اسپانیا که در حال فاصله گرفتن از سیاست‌های زورگویانه‌ی آمریکا است) صراحتاً از استقلال انرژی، کربن‌زدایی و حاکمیت از طریق کاهش وابستگی حرف می‌زنند، اما گروهی از مسئولان ما انگار هنوز خجالت می‌کشند که به مردم بگویند «دور ریختن غذا و هدر دادن انرژی در شرایط جنگی و تحریمی، چیزی کمتر از خیانت نادانسته به مقاومت و کمک به دشمن نیست.» ما نیاز داریم که غرورمان را به مصرفِ بی‌محابا گره نزنیم. نیاز داریم که صریح و بی‌پرده، در مدارس، در خانه‌ها و در رسانه‌ها، فنِ ماندن در شرایط سخت را تمرین کنیم. اگر یاد نگیریم که چطور با منابعِ محدود، عمرِ ایستادگیمان را طولانی کنیم، تمام آن شجاعت‌های زیر صدای انفجار، در برابرِ واقعیتِ سردِ سفره‌ها بی‌دفاع خواهد ماند. پیشنهاد عملی و ساده: زمان آن رسیده که مسئولان فرهنگی، رسانه‌ی ملی، سخنرانان تجمعات، سرایندگان اشعار نوحه‌ها و مادران خانواده‌ها، بدون ایجاد وحشت، یک کمپین صادقانه و مستمر راه بیندازند با این پیام مرکزی که «دفاع از وطن فقط در پای لانچر نیست؛ در آشپزخانه، در قبض برق و در یخچال خانه هم ادامه دارد.» متن‌های کوتاه، داستان‌های واقعی از جنگ‌های گذشته (از مشروطیت گرفته تا جنگ‌های جهانی و خاطرات جنگ تحمیلی هشت ساله‌ی خودمان)، آموزش‌های عملی مدیریت مصرف، و تشویق به صرفه‌جویی شرافتمندانه باید به بخشی طبیعی از گفتمان روزمره تبدیل شود. جامعه‌ای که بلد نباشد در روزهای سخت، دانه‌ی گندم و قطره‌ی سوخت را به چشمِ سلاح ببیند، پیش از آن که در میدانِ جنگ پیروز شود، در آشپزخانه‌ها و پمپ‌بنزین‌ها و نیروگاه‌های برقش شکست خواهد خورد. اگر مردم را فقط برای احساسات قوی آماده کنیم ولی برای سختی‌های مادی و روزمره آماده نکنیم، در بلندمدت ممکن است همان شور شریف خیابان‌ها و تجمعات و حمایت مردمی دچار فرسودگی شود. تاب‌آوری واقعی، ترکیبی از غیرت ملی، عقلانیت مصرفی، و حس مسئولیت جمعی است. هر چند باید از قبل از تهاجم خرداد ماه این کار را می‌کردیم، اما هنوز هم فرصت هست که این بخش دوم را هم جدی بگیریم، بدون خجالت و بدون تعارف. قناعت در زمانه‌ی بحران، فقر نیست؛ حرفه‌ای‌گری است. دور نریختنِ چیزی که می‌تواند جانِ فردا را نجات دهد، خست نیست؛ شرف است. باید یاد بگیریم که نان، سوخت و آب، ذخایرِ استراتژیکِ قلعه‌ای هستند که ما نگهبانش هستیم. دور ریختنِ هر تکه از آن‌ها، خالی کردنِ خشابِ سید مجید نقطه‌زن است. 🇮🇷 @mouodname

🔺️یک عکس و هزاران حرف... این صحنه را که میبینم جز افسوس و حسرت و داغ شدن حاصلی برایم ندارد. هزاران هزار حرف بر زبانم می‌آید و همه را قورت میدهم. حق این نبود که تصویر رهبر و فرماندهانمان را قاب کنیم و پایینشان بنویسیم شهید! خدایا، الحق و الانصاف آزمون سختی از ما گرفتی. لااقل توفیق گرفتن انتقام خونشان را با دستان خودمان نصیب فرما. بلکه مرهمی باشد بر آتش جانمان.

🔺️من خودم چندین بار خوندم تا فهمیدم این چه سِمَتیه. اینکه میگن عنوان بعضیا رو باید تریلی یدک بکشه یعنی همین. تا دلتون بخواد تو کشور از این سوراخ سمبه‌ها داریم که افراد درش مشغولن و حقوق میگیرن. سِمَت‌ها و شغل‌هایی که بعضا بود و نبودشون سود و ضرر خاصی به حال کشور نداره. ولی خب فرصت خوبی واسه مشغولیت یا حداقل ثبت روزمه‌ست. امیدوارم این ساختار پیر و فربه هرچه زودتر اصلاح بشه و شاخ و برگ‌های اضافی حذف بشن.

🔺دیشب تحرکات شدید نظامی گزارش شد و بسیاری احتمال درگیری نظامی را بالا میدانستند. حتی در نقاطی از کشور گزارشاتی آمد مبنی بر شنیده شدن صدای انفجار و فعالیت پدافند. حتی در اربیل عراق حملات پهپادی صورت گرفت و نقاطی مورد اصابت واقع شد. اینها یعنی جنگ تمام نشده و این آتش‌بس پایدار نخواهد بود!

🔺یکی از مهمترین و موفق‌ترین تدابیر فرماندهان نظامی ایران در جنگ رمضان، حملات پیشدستانه به تروریست‌های مسلح در خاک عراق بود. مخصوصا در روزهای آغازین جنگ، مناطقی از خاک عراق پر تراکم‌تر از پایگاه‌های آمریکا و خاک رژیم زیر آتش رفت. قطعا اگر آن کار اطلاعاتی دقیق و آن حملات حساب شده و پیشدستانه نبود، امروز نتیجه جنگ چیز دیگری بود. ترامپ هم اخیرا در مصاحبه خود تلویحا به این کانون شورشی در کنار گوش ایران اشاره‌ای کرد. آنجا که گفت: از گروه‌های کُرد راضی نیستم. آنها وظیفه‌شان را خوب عمل نکردند و سلاح‌ها را به دست شورشیان داخل ایران نرساندند. (نتوانستند برسانند!)

🔺تحلیل و آینده نگری بنده نسبت به وقایع پیش‌رو: درگیری مستقیم ما با آمریکا و اسرائیل پایان نخواهد یافت، و حد نهایی آن نیز نهایتا تا ۲ سال آیندست، که به امید خدا با نابودی اسرائیل و اخراج آمریکا از منطقه خاتمه خواهد یافت. لیکن این ۲ سال، سالهای مهم و سختی خواهد بود. چنانچه ایستادگی کنیم، پس از آن شکوفایی بزرگی برای مردممان خواهد بود، در غیر اینصورت باید خود را آماده پذیرش مصیبت‌ها و فشارهای گوناگونی کنیم، لااقل تا چندین سال. به عقیده بنده، #امت_مبعوث همان #امت_برگزیده است که کار را تمام خواهد کرد. باذن الله و نصرته