حرف زدن با مردم، ساده‌ترین و موثرترین راه ایجاد اعتماد و امید است. یک هزارم زمانی که برای مذاکرات می‌گذارید برای توضیح و روایت اون بگذارید. @mpourkiani

♨️سابقه نداشته سالگرد امام به عنوان دومین برنامه مهم سالیانه کشور، این قدر کم سروصدا و کم‌‌رونق فضاسازی شود. حتی در بدترین دوره‌های دهه هفتاد و نود! 🇮🇷آنهم در شرایطی که با جنگ، شهادت رهبر انقلاب و بعثت مردم، کشور به بزرگداشت امام و پانزده خرداد بیش از پیش نیاز داشت. 🤝تقارن با غدیر، فرصت جمع بین بیعت مردم با امام و رهبر شهید و جدید و امیرالمومنین و جمع ولایت علوی با حکومت اسلامی بود. 🫷به خاطر برنامه کیلومتری چند نهاد، نباید مهمترین مناسبت انقلابی در حاشیه قرار می‌گرفت و بگیرد. 📽️مخصوصا که مهمترین خاطره سالیانه حضوری بسیاری از مردم با رهبر شهید، این سخنرانی بود. ✅راهپیمایی کیلومتری می‌توانست با تجمعات شبانه ترکیب شود نه اینکه در یک روز مردم را به سه برنامه که دو تایش علاوه بر اهمیت دینی و آیینی، اهمیت ملی و انقلابی هم دارد فرا بخوانیم! 🌊مردم در همان تجمعات، برای غدیر جشن خیابانی می‌گرفتند. سالگرد امام هم می‌توانست در حاشیه قرار نگیرد.

صحبت‌های شنیدنی یک دانشجوی سابقا معترض به جمهوری اسلامی. چقدر انسان‌های بزرگی‌اند کسانی که از حوادث درس می‌گیرند، هر چند گذشته خودشان رو تخطئه کنند. @mpourkiani

اشک تمنای رهبر انقلاب برای لحظه ملاقات او عزم سفر داشت و دل در گرو آغوش حسین ع @mpourkiani

تشییع آقا باید بشود روز آغاز! @mpourkiani

آن آقای دوست‌داشتنی چگونه می‌شود برای کسی که احتمالا هیچ گاه از نزدیک ملاقات نکرده و فرسنگ‌ها از خانه و کاشانه ما دور بوده، اشک بریزیم و داغدار شویم؟ جز اینکه ما با او زندگی کرده و او را چون جانِ خویشتن دانسته‌ایم؟ در عرف جهان، سیاستمدار خوب کسی است که «کارآمد» باشد و کارآمدی نسبتی با محبوبیت و شخصیت آن فرد ندارد. مگر قرار است با مدیران زندگی کنیم یا مگر بناست مدیران را «دوست» داشته باشیم که زندگی و خلق و خوی آن ها برایمان مهم باشد؟! بله، مدیران و بهتر بگویم رهبران باید «دوست داشتنی» باشند. دقیقا تفاوت ما با این جهان سرد در همین «دوست داشتن» است. آن کس که پیشوای یک کشور است، علاوه بر آب و برق و نان مردم، با قلب‌های آن‌ها نیز کار دارد. اینچنین است که در فرهنگ سیاسی ما، زهد و پاکی و مردم‌داری و حتی نیت حاکمان اهمیت دارد و اگر جز این باشد، او را شایسته حکمرانی نمی‌دانیم. اکنون نیز ما شیفته شخص «سید علی خامنه‌ای» هستیم؛ جهان ما با این «شیفتگی»ِ میان مومنان رنگ و رو گرفته است. این همه سوگ برای آن است که سید علی خامنه‌ای، «دوست داشتنی» بود. ما از تماشای او محروم شدیم. تماشای اخم و لبخندی که وارسته از هواهای دنیا باشد. تماشای عقل و عاطفه‌ای که مصون از هیجانات زودگذر باشد. او نمایندگی می‌کرد چنین انسانی را و ما از دیدن او سیراب می‌شدیم. پیش از آنکه مجذوب رهبری مقتدر او شویم، مجذوب خود «او» شده بودیم. جایگاه رهبری هم با چنین افرادی است که شان می‌گیرد و مقدس می‌شود. بزرگترین حسرت ما پس از او، محروم شدن از تماشای زیباترین امر جهان یعنی زیباییِ انسانی است. @mpourkiani