او اَصیل و زیبا بود، همانند فرشِ ایرانی.

قلبم سنگ تو رو به سینه می‌زنه ؛ سنگین ، محکم ، پیاپی . .

هیچ چیز و هیچکس حواسم رو از غم پرت نمی‌‌کنه .

چمدان دست گرفتم ، که بگویی نروم تو چرا سنگ شدی راه نشانم دادی؟

چه زندگی آرومی داشتیم وقتی بی نت بودیم .

باران می آید؛ باران، پیراهن سفیدم را چنان به تن تو نشانده که تعریف جغرافیای جهان برایم تن توست. باران ببار، تن یار مرا میبرد به هوای رشت.. باران ببار، شجریان حافظ بخوان؛ موهای یار مرا میپیچد به عطر بهار نارنج های حافظیه‌ی شیراز..! ابر تبخیر اشک های من بر لب های یار ببار، میخواهم تلخ ببوسمش. @mrr_ghazi

ما به دوست‌ داشتن همدیگر ادامه می‌دهیم. مگر نه؟