ولی یه روزی می‌فهمی؛ دنیا باهات لج نکرده بود فقط داشت بهت یاد میداد، چطور رها و بی نیاز بشی.
آدم‌ها تا حد مُردن از خود خسته‌ات می‌کنند؛
ترکت نمی کنند، اما مجبورت می‌کنند ترکشان
کنی، آنگاه تو می‌شوی بنده‌ی سر تا پا خطاکار.
ميگن ترک ها يه كلمه ای ميگن به اسم «پارچالانديم»
يعنی هزار تكه شدم!
رفتن بی خداحافظی چقدر شبيه اين كلمه ست...!
بعضی وقت‌ها هم اونی که عوض شده دیگه شبیه تصورات و خاطرات تو نیست فقط باید این رو بپذیری و سعی نکنی به یاد لحظات خوب گذشته، چیزی که خیلی وقته از بین رفته رو بخیه بزنی.