یاد بعضی آدما هیچوقت تمومی نداره؛ با اینکه نیستن، با اینکه رفتن ولی هیچوقت خاطرههاشون تموم نمیشه.
اندوه که به گلو میرسد، بغض میشود به سر که میرسد از چشم ها سرازیر میشود و وقتی فراتر از بدن باشد، مارا از زمان جدا میکند. گویی که وجود نداریم. هستیم اما نیستیم.
من تا پای جونم میتونم بهت اهمیت بدم ولی وقتی قدرش و ندونی جلوی پام بمیریام از کنارت رد میشم.
گاهی این آهنگ نیست که تو رو احساساتی میکنه، آدما و خاطراتی ان که موقع گوش دادن آهنگ توی ذهنت میان.