همیشه دلبستهی آدمهایی هستم که جزئیات کوچک زندگی را جدی میگیرند، آدمهایی که وقتی مسیرت طولانیتر از بقیه میشود پابهپایت قدم برمیدارند، کسانی که اگر در جمع صدایت لرزید بیآنکه چیزی بگویند نگاهشان پر از قوت قلب است، آنهایی که وقت خداحافظی میگویند “مواظب خودت باش” واقعا منظورشان همین است، آدمهایی که ناگهان پیام میدهند یادِت کردم حالت چطوره؟ کسانی که وقتی لبخند میزنی انگار روزشان روشنتر میشود، دوستهایی که سالها گذشته اما هنوز برایت وقت میگذارند حتی اگر فاصلهی شهرها زیاد باشد، کسانی که وقتی باران میبارد به جای عجله برای پناه گرفتن دستت را میگیرند و میگویند بذار خیس بشیم، آدمهایی که میمانند بیهیچ دلیل پیچیدهای، فقط چون بودنشان معنی آرامش است.
امروز وفاته خانوم حضرت زینبه(س)
خواسته هاتونو ازشون بخواید،خانوم دست رد به سینه کسی نمی زنه،این بین برای منم دعا کنید: )