یارا

به امید لبخندامون.

‌

خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار ، آسمان مکثی کرد . رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت نرسیده به درخت ؛ کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است . میروی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد . پس به سمت گل تنهایی می پیچی ؛ دو قدم مانده به گل . پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد در صمیمیت سیال فضا ، خش‌خشی می‌شنوی : کودکی می بینی ؛ رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانهٔ نور . و از او می پرسي خانه دوست کجاست؟

‌

تو میای و جهان به دیده ام زیباتر می‌شود.

: " )

حقیقتا امروز خودم صدای شکستن قلبمو شنیدم. دیگه درست نمیشه این.

امروز یکی بهم اعتراف کرد ازم متنفره. بااینکه مهم نیست ولی خب.

آدم ِبد .

دوباره دارم کم میارم، دلم امام حسین میخواد.