اینگونه عزیز دلتون رو بخونید:محبوبِ من.

عاشقان چون زندگی زاینده اند. _ابتهاجِ‌جان

واقعیت خواب و رویای من است.

در خیال بافی ذهن من کشته نمی شود لبخند.

جهان در خواب های من بزرگ می‌شود و به مدرسه می رود

یه پادکست پیدا کردم واقعا خوبه😭

☕️ 〰️ شـٰاعـره‌ی‌بی‌شعـر، ۲۰ آوریـل. 〰️ #آبان‌دخت. هیچ‌کس نفهمید چرا دیگر شعر نسرودم و نامـه‌هایم بسیار بدخط شده‌اند. چرا از شب‌ها می‌ترسم و عطر سردی دلم را بهم می‌ریزد. هیچ‌کس ندانست که تو رفته‌ای و با خودت، تمام واژه‌ها و امن‌ترین قسمت وجودم را برده‌ای! حالا فقط من مانده‌ام در اندوهِ محضی که هر شب، اسم تو را صدا می‌زنم.

کاش هنوز یه دخترِ ۷ ساله بودم که شبا زیر نورِ چراغ توری به اصرار مامان مشقامو می‌نوشتم و صبح ها با صدای چرخِ‌خیاطی که بهونه‌ی مامان برای بیدار باش بود بیدار میشدم، زندگی تویِ شهر غم‌انگیزِ

لطفاً فرهنگستان زبان و ادب فارسی رو با منوی کافه ها آشنا کنید چون زیست شناسی دیگه ظرفیت معادل های فارسی جدید نداره.

ما زخم‌های یکدیگر را بوسیدیم و امید به بهبود داشتیم؛ چه شد که زخمی عمیق‌ تر برای یکدیگر شدیم؟