#حدیث_نوشت
🔻یاد حسرتهای گذشته برای موفقیت در آینده
امشب غصه ای داشتم از پیش آمدی
روایت زیر را دیدم
عجیب آرامم کرد
امام هادى عليه السلام در یک بیان راهبردی میفرمایند:
حسرت هاى كوتاهى كردن را به ياد آور، تا احتياط و دورانديشى در پيش گيرى.
اُذكُرْ حَسَراتِ التَّفريطِ تَأخُذْ بِتَقديمِ الحَزمِ.
📚أعلام الدین في صفات المؤمنین ج ۱، ص ۳۱۱
🔵 یکی از #یادآوریهای_سودمند همین است؛
یاد #حسرتها!
چند نمونه از حسرتهای گذشتهمان را بخاطر داریم؟
وقتی انسان حسرتهای گذشته را به ياد آوَرَد باعث میشود در برنامهها و کارهای امروزش مراقب باشد تا دوباره طعم حسرت و پشیمانی را نچشد.
مهمترین عنصر برای مهار نفس خود، تقویت #عقلانیت است و یکی از مؤلفههای تقویت عقلانیت #حزم و دوراندیشی است و یکی از راهکارهای #دورنگری #حسرتاندیشی است.
✳️ مهم این است که از #تجربیات گذشته #عبرت بگیریم و برای آینده به کار ببندیم.
به قول مولوی:
مرد #آخربین مبارک بندهای است.
💠@msaeedii
قتل با نیش زنبور🐝
دنبال مطلبی میگشتم که از قضا به متن زیر برخوردم
عجیب تاسف برانگیز بود‼️
چه ظلم هایی در جریان سلطنت بر مردم روا شد‼️
💢 (متن کمی قدیمی است و دقت میخواهد)
🔰«[سید] «دوست محمد خان» [تیموری در سال ۱۲۶۴هجری]… با ایل «تیموری» اَبواب جمعی (زیر دستان) خود به سلطنت «سالار» (محمد حسن خان سالار) راضی نبودند و به دولت ناصری (ناصرالدین شاه قاجار) خدمتگزاری مینمودند.
خان سالار، «دوست محمد» [این] سید بیچارۀ بیتقصیر را به چنگ آورد؛
او را برهنه ساخت و در تمام بدن او «شیره» مالید و او را [در] مقابل آفتاب نگاه داشت؛ زنبورهای زیادی از اطراف به آن «سید مظلوم» هجوم آوردند و بر بدن او نیش زدند تا او جان بِداد و هلاک شد! »
📚سفرنامۀ خراسان و کرمان (افضل الملک)، ص۱۱۹
🔻پن:
حب قدرت یکی از سنگینترین و پیچیدهترین هواهای نفسانی است
اگر مراقبت نکنیم عجیب بیچارهمان میکند.
کارهایی از ما سر میزند که فکرش را هم نمیکنیم.
خدا رحم کند
به خودش پناه میبریم.
💠@msaeedii
اکثریت مسئولیتگریز یا اقلیت مسئولیتپذیر؟
(صرفا یک زورآزمایی علمی!)
آیا کسی که حاضر نیست هزینه یک تصمیم را بپردازد، حق دارد آن تصمیم را به دیگران تحمیل کند؟
این پرسش را میتوان به شکل دیگری مطرح کرد:
فرض کنید ۸۰ درصد مردم خواهان تسلیم باشند، اما هنگام خطر کنار بکشند و حاضر به پرداخت هیچ هزینهای نباشند. در مقابل، ۲۰ درصد تصمیم به مقاومت بگیرند، بجنگند و در نهایت موجودیت کشور را حفظ کنند. روشن است که در عمل، این ۲۰ درصد آینده سیاسی کشور را رقم زدهاند. اما آیا از نظر اخلاقی نیز حق با همین اقلیت است؟
این جاست که یکی از مهمترین چالشهای مردمسالاری آغاز میشود. اگر بگوییم در چنین موقعیتهایی همیشه حق با اقلیت است، چون تنها آنان مسئولیت تصمیم خود را میپذیرند، در واقع اصل حاکمیت اکثریت را کنار گذاشتهایم.
اما اگر بگوییم همیشه حق با اکثریت است، صرفاً چون اکثریت رأی دادهاند، این خطر وجود دارد که یک تصمیم شتابزده یا کوتاهنگر، موجودیت یک کشور را برای دهها یا حتی صدها سال به خطر بیندازد.
در برابر این مسئله، سه پاسخ کلی وجود دارد:
نخست، دیدگاه دموکراسی کلاسیک است. در این نگاه، ملاک نهایی رأی اکثریت است. اگر اکثریت خواهان تسلیم باشند، دولت باید به آن تمکین کند؛ حتی اگر اقلیتی معتقد باشند این تصمیم فاجعهبار خواهد بود.
دوم، دیدگاهی است که میان «حق تصمیم» و «مسئولیت» پیوند برقرار میکند. بر اساس این نگاه، کسی که حاضر نیست در دفاع از جامعه و تحمل پیامدهای تصمیم خود مشارکت کند، از نظر اخلاقی ادعای ضعیفتری برای تعیین سرنوشت آن جامعه دارد. بنابراین، صرف رأی دادن کافی نیست؛ مسئولیتپذیری نیز بخشی از مشروعیت تصمیمگیری است.
و سوم، نگاه واقعگرایان است که با صراحت بیشتری سخن میگویند:
در نهایت، قدرت در اختیار کسانی قرار میگیرد که حاضرند هزینه حفظ آن را بپردازند.
به دلیل همین اختلاف نظر، بسیاری از نظامهای سیاسی تلاش کردهاند میان اصل مردمسالاری و حفظ منافع حیاتی کشور تعادل برقرار کنند.
در بسیاری از کشورها، موضوعاتی مانند استقلال، تمامیت ارضی یا قانون اساسی یا اساساً از رأیگیریهای عادی خارج شدهاند، یا تغییر آنها نیازمند شرایط و تشریفات بسیار سختگیرانه است.
دلیل این محدودیت روشن است. مردمسالاری به این معنا نیست که همه مسائل، بدون استثنا، به رأی عمومی گذاشته شوند.
برخی تصمیمها چنان سرنوشتسازند که اگر بر اساس احساسات مقطعی یا محاسبات کوتاهمدت اتخاذ شوند، ممکن است خسارتهایی جبرانناپذیر برای نسلهای آینده به همراه داشته باشند.
بنابراین، در پاسخ به این اعتراض که «اکثریت جنگ را نمیخواهند»، پاسخ اصلی این نیست که اکثریت چه میخواهند یا نمیخواهند؛ بلکه این است که در بسیاری از نظامهای سیاسی، تصمیم درباره حساسترین مسائل امنیتی و سرنوشتساز، اصولاً به رأیگیری عمومی واگذار نمیشود، زیرا پیامدهای آن ممکن است آینده یک ملت را برای دههها تحت تأثیر قرار دهد.
البته افکار عمومی میتواند بر سیاستهای امنیتی و خارجی اثر بگذارد و دولتها را تحت فشار قرار دهد، اما این به معنای آن نیست که همه تصمیمات راهبردی مستقیماً با رأی عمومی اتخاذ میشوند.
@Mousavi_Fard
💠@msaeedii
چند نکته به مطلب آقای موسوی اضافه کنم:
https://eitaa.com/msaeedii/184
1⃣ رفراندوم ابزار #نق_زدن عدهای در کشور ما شده است
خودشان هم میدانند رفراندوم(همه پرسی) در یکسری مسائل خاص مشروعیت و امکان دارد نه برای هر مشکل و مسئلهای.
و الّا اساسا کشور چه نیازی به ساختارهای حقوقی برای قانون نویسی داشت؟
ساختارهایی مثل مجلس شورای اسلامی.
شورای نگهبان.
مجمع تشخیص مصلحت نظام.
شوراهای بالادستی مانند شورای عالی امنیت ملی، شورای عالی انقلاب فرهنگی و...
و سایر نهادهایی که وظیفه تصمیم گیری و یا تصمیم سازی دارند.
این را خودشان میدانند
اما دَم از همه پرسی میزنند به چند هدف:
اولا اینکه خودشان را طرفدار مردم نشان بدهند
ادای مردمی بودن را در بیاورند
درحالی که بارها و بارها نشان دادهاند که هرجا رأی و نظر مردم مطابق میلشان نباشد با شدیدترین حالت جلوی آن میایستند.
مثل فتنه ۸۸
مثل پیشنهاد ریاست جمهوری مادام العمر هاشمی
مثل سعی برای محدودیت اختیارات ولی فقیه
و هزاران مثال دیگر
همین ها بسیاری از اصول قانون اساسی را قبول نمیکنند با اینکه دوبار در همهپرسی رای آورده است.
ثانیا میخواهند چماقی بالای سر حاکمیت داشته باشند که بتوانند فشار بیاورند و امتیاز بگیرند.
ثالثا میخواهند نشان دهند که ما ایدهای داریم برای حل مسائل.
سالهاست این جریان ایده خاص و جدیدی نداشته
بیش از ۳۵ سال است که حرفهای تکراری میزنند
فاقد ایده محکم و روشن برای حکمرانی و حل مسائل هستند
برای همین، حرفهای پوپولیستی میزنند تا ادای ایده داشتن را در بیاورند.
در کل
این جماعت بازیگر هستند
ادا در میاورند تا خریداری داشته باشند
💠@msaeedii
#ارسالی_مخاطبین
سلام
مطلب آقای موسویفرد خیلی ضعیفه. ناخودآگاه داره پایههای الیگارشی (حکومت اقلیت بر اکثریت) رو تقویت میکند.
من میفهمم که خواسته جواب نقزنها رو بده اما اینی که اون گفته یک استبداد مطلق است.
ضمن اینکه معیاری برای درستی و راستی نمیدهد. به نظر او، چرا اکثریت اشتباه میکنند؟ چون مطابق نظر او فکر نمیکنند! چرا اکثریت که او میگوید مسئولیتگریز است؟ آیا مسئولیت همیشه با جنگخواهی همخوان است؟
فرض کنیم ابتدای دهه هشتاد است و آمریکا به عراق حمله کرده. اقلیتی میگویند وارد جنگ با آمریکا بشیم و بریم به خالد بن ولید (صدام) کمک کنیم! آنها حاضرند هزینهاش را هم بدهند. اما اکثریت این را نمیخواهند. حالا آقای موسویفرد چه میکند؟
ایشان خودش را معیار حق و حقیقت قرار داده و داره همه چی رو با اون تعریف میکنه.
ضمن اینکه اون قدری که من جمهوری اسلامی رو میفهمم بر اساس قانون اساسی، اگر مجلس چیزی رو به همهپرسی بگذاره دیگه بحث مسئولیتپذیری مطرح نیست. لذا منطق او با منطق امام و آقا و قانون اساسی هم زاویه دارد.
💠@msaeedii
#ارسالی_مخاطبین
سلام علیکم استاد. وقت بخیر🌹
به اون مخاطب بفرمایید، اینکه اقلیتی برای یک ملت تصمیم بگیرند، همیشه استبدادی و الیگارشی نمی شود.
اینکه در مجلس قانونی تصویب می شود، تصمیمی است ک اقلیتی برای اکثریت می گیرند. یا اینکه رییس جمهور با یک امضا دستوری را برای همه مردم صادر می کند، این هم یک اقلیت تک نفره است.
اما این مدل اقلیت، به وسیله دموکراسی و رای ملت روی کار آمده و تصمیم گیری می کند.
حتی اینکه رفراندوم هم برگزار شود، طبق قانون باید اقلیتی(دو سوم نمایندگان مجلس) به آن رای دهند.
پس تصمیم گیری هر اقلیتی استبداد نیست.
دیگر آنکه اگر اقلیتی طبق قانون و شرف و عزتشان تصمیمی بگیرند که اکثریتی با آن مخالف باشند آیا استبداد و خطا است؟ یعنی تشخیص اینکه یه سخن یا یک تصمیم ضد منافع ملی و خائنانه است، آنقدر سخت شده که باید اقلیت و اکثریت را بررسی کنیم؟
تصمیم درست، حتی اگر یک نفر هم پای آن بایستد باز هم درست است.
والسلام
💠@msaeedii
بسم الله
مدتی این مثنوی تاخیر شد
این روزها سرگرم پاسخ دادن به امتحانی الهی هستم
نمیدانم نمره قبولی خواهم گرفت یا نه
به فضل و کرم خدا و اولیائش امیدوارم
و به دعای مومنین
لطفا دریغ نفرمایید
میخواستم نسبت به بحث رفراندوم و متن آقای موسویفرد نکاتی بنویسم
فرصت نشد
امروز متنی از برادر عزیزم آقای سجاد قربانی دیدم
عمده نکاتی که مدنظر حقیر بود ایشان نوشتهاند
کمی طولانی است و نیاز به دقت دارد
اما خوب و مفید است
اساسا درباره مسئله نقش مردم در حکومت آن هم در حکومت اسلامی کم پرداخته شده است
درحالی که از مباحث مهم فلسفه سیاست است
و برای حل چالش های بسیاری نیاز به این تحلیلهای سیاسی حقوقی داریم
باسمه تبارک و تعالی (۱۸۷۸)
«پوپولیسم رفراندومی»
آقای حقوقدان گفته برای جنگ رفراندوم بگذارید!
1⃣اوّلا مسأله، دفاع در برابر تجاوز است، نه آغاز یک جنگ از سوی ایران! اینکه در پاسخ به تجاوز، اصل مسئله را نوعی «جنگ طلبی» القاء کنیم و سپس برای پذیرفتن یا نپذیرفتن آن، تقاضای رفراندوم بخواهیم امر غریبی است.
2⃣ثانیا اعلان همه پرسی در شرایط تجاوز برای قبول تسلیم هیچ شرافت و افتخار و عقلانیّتی ندارد. ورای آنکه این تسلیم کاملا به شکل عقلایی احتمال آن را دارد که خطرات عمیق سیاسی و تجزیه ای و.. برای کشور به بار بیاورد که تصمیم گیری در مورد آن را به شدّت محتاطانه و تخصصی کند.
3⃣ثالثا استدلال به حقّ تعیین سرنوشت برای طرح رفراندوم در وسط نبرد چیزی شبیه مغالطه توسّل به شعار جذّاب کلّی به یک موقعیّت استثنائی و اضطراری است! حق تعیین سرنوشت اگر داریم، حق بقا و امنیّت ملّی و تعیین سرنوشت از راه تعیین قواعد تصمیم گیری را هم داریم! گاهی مغالطه توسّل به شعار وسیله ای برای هدفی خاص یا سپری برای فرار از تحلیل واقع گرایانه است.
4⃣رابعا اگر اصل ۵۹ قانون اساسی همه پرسی را در چارچوب خاص خود معرّفی کرده، درخواست آن را نیز با قید امکان و صلاحدید حاکمیّت در زمینه های خاصّی مطرح کرده که آن هم باید به تصویب دو سوّم نمایندگان مجلس برسد! اگر قانون اساسی فرماندهی نیروهای مسلّح و اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها را در اصل ۱۱۰ به رهبری داده مطالبه ی رفراندوم طبق اصل ۵۹ برای جایگزین کردن رأی عمومی به جای صلاحیّت رهبری پیش از آنکه یک مطالبه معقول و ساده دموکراتیک باشد نیازمند توضیح حقوقی درباره نسبت آن با اصل ۱۱۰ است.
⬇
👈یعنی به روشنی اصل ۱۱۰ مقیّد کلّیت اصل ۵۹ و مفسّر آن است. لذا طرح رفراندوم در چنین وضعیّتی تداعی آن را میکند که ابزاری برای رأی عمومی نیست بلکه وسیله ای برای سلب مشروعیّت از رأی رهبری و القاء شبهه و اختلاف در ادامه مسیر و کدی به دشمنان است.
5⃣خامسا آیا رهبری از پیش خود مستبدّانه قرار است نظر بدهد؟! مگر در اصل ۱۷۶ شورای عالی امنیّت ملّی را برای مشورت تخصصی در مسائل دفاعی امنیّتی قانون تشخیص نداده؟! با وجود چنین نهادهای متخصّص در اینگونه موضوعات به شدّت تخصصی چطور میشود سرنوشت مسأله ای که ابعاد بسیار گوناگون و عمیق دارد را به همه پرسی داد؟! و اساسا در همان نظریّات دموکراسی هم تبیین شده که دموکراسی تنها در فرض تربیت و بلوغ رأی دهندگان انتخاب معقولی است؛ روشن است که در چنین مسائل بسیار سرنوشت سازی که تشخیص ابعاد آن کار هر متخصصی هم نیست نمیشود آن را به همه پرسی موکول کرد. در اینجا مسأله این نیست که مردم صلاحیت تصمیم گیری ندارند! نه! مسأله این است که در عقلانیّت دموکراسی مفهوم نمایندگی دقیقا برای همین طراحی شده که مردم در مسائل پیچیده، اختیار تصمیم گیری تخصصی و مستمر را به نهادها و مقامهای خاصی میسپارند. لذا مطالبه رفراندوم میتواند مصداق نوعی مغالطه تقلیل گرایی باشد. یعنی پیچیدگی های ژئوپلیتیک، تهدیدات امنیّتی، پیمانهای نظامی و بقای یک ملّت را به یک مسأله ساده انتخاب شخصی تقلیل دهیم!
6⃣سادسا کلام ایشان آیا چیزی جز توسّل به دموکراسی برای دور زدن سازوکارهای قانونیِ و روشن دموکراتیک است؟! مردم که فقط با رأی مستقیم اعمال اراده نمیکنند! خودِ مردم در قانون اساسی مشخص کرده اند که در چه حوزه ای رأی مستقیم بدهند و در چه حوزه ای اختیار را به یک نهاد یا مقامی خاص بسپارند. دموکراسی حقّ رأی گیری در مورد هر امر مهمّی نیست! بلکه تعیین قبلی سازوکار تصمیم گیری هم هست. اگر جامعه ای قبلا سازوکاری را برای تصمیم گیری در شرایط بحران پذیرفته باشد، نمیشود صرفِ مهم بودن یک تصمیم را دلیل کافی برای کنار گذاشتن آن سازوکار و برگزاری رأی مستقیم دانست. دموکراسی یعنی خودِ مردم از قبل تعیین کرده باشند که در هر مسأله چه کسی و با چه سازوکاری تصمیم بگیرد. البته این مطلب منافاتی ندارد با اینکه بنا بر صلاحدید حاکمیّت و رهبری حتّی در جنگ و صلح هم وضعیّت طوری شود که رفراندومی برقرار شده و ضمن آگاه کردن آنها از آنها چیزی پرسیده شود. ولی این دیگر بحث دیگری غیر از تحمیل چنین رفراندومی بر حاکمیّت است. رفراندوم زمانی مخرب است که به ابزاری برای انحلال ساختار تبدیل شود، نه برای بهبود رویهها.
7⃣سابعا اگر هم بخواهم خیلی خوشبینانه کلام این آقای حقوقدان که پیشنهاد طرح رفراندوم را مطرح کرده تحلیل کنم میشود گفت ایشان به مسأله تعارض حقوق توجّه نکرده! گاهی حقوقی مثل حقّ تعیین سرنوشت با حقوق دیگری مثل حق بقا و امنیّت که پیش شرط اعمال هر حقّ دیگری است تعارض پیدا میکند. از طرفی ممکن است ایشان به نوعی ایده آلیسم خام در عرصه سیاست باور داشته باشد. یعنی تصوّر میکند جامعه بشری به بلوغی رسیده که ساختارهای سیاسی و حقوقی میتوانند بدون پشتوانه قدرت کارکرد خوبی داشته باشند! اگر چنین است باید گفت زهی خیال باطل! واقع گرایی سیاسی حکم میکند که جنگ عرصه آنارشی و قانون جنگل است نه قانون حقوق بشر! طرح رفراندوم در جایی که قدرت حرف اوّل در روابط بین الملل قرار است بزند در خوش بینانه ترین وضعیّت ساده لوحی و نادیده گرفتن بدیهیات نوعی آنارشی واقعی در روابط بین الملل است. حالا اگر بخواهم مقداری رقیقش کنم میگویم واقع گرایی سیاسی میگوید در روابط بینالملل، به ویژه در شرایط جنگ، حقوق بدون پشتوانه قدرت نمیتواند به تنهایی ضامن بقا و امنیت یک کشور باشد.
⬇⬇
8⃣ثامنا اینکه گفته شود این قانون اساسی را پدران ما انتخاب کرده اند و ما هم حقّ تعیین سرنوشت داریم حرفی است که هم معنای صحیحی دارد و هم معنای باطلی. درست است که قانون اساسی شبیه خانه ای نیست که چون پدرانمان ساخته اند پس لزوما مقدّس است و نمیتوانیم آن را ترک کنیم و به خانه ی دیگری برویم! ولی قانون اساسی شبیه جادّه ای هم هست که نسلهای قبلی ساخته اند و ما را در مسیر آن انداخته اند که اگر خواستیم مسیر را عوض کنیم اوّل باید به مقصد و مسیر جدید برسیم! نه اینکه وسط پل یک دفعه به بهانه ی خطرناک بودن ادامه مسیر فرمان را از دست راننده بگیریم و بعد تازه از این بحث کنیم که جاده را قبول داریم یا نه و رأی گیری کنیم! وقتی قانون اساسی امر جنگ و صلح را به رهبری داده یعنی در نقاط حساس و خطرناک مرتبط با سرنوشت ملّت مانند جنگ و صلح که طبعا نظرات مختلفی وجود دارد میگوید به جای همه پرسی رأی رهبر مشروع را باید گوش داد!
✅اساسا باید دانست قانون اساسی یعنی فرانسلی بودن تصمیمات استراتژیک! یعنی تصمیم گیری در مورد امور بنیادین غیر روز مرّه و نسلی برای هدف گذاری بلند مدّت و جلوگیری از هرج و مرج! ریشه آن نیز به مصلت نظام و اصل ثبات برمیگردد. جامعه در واقع حاصل نوعی شراکت بین مردگان، زندگان و آیندگان است. اگر هر نسلی بخواهد با یک رفراندوم، کلِ بنای کشور را تخریب کند، هیچ پروژه ی بلندمدت عمرانی، فرهنگی و تمدنی به ثمر نمیرسد. واقعیّت هم آن است که این ادعا که «ثبات، شرط پیشرفت است»، از نظر تاریخی و تجربی بسیار قوی است.
🚗به عبارت دیگر برخی مقصدها و مسیرها طوری است که اگر قرار باشد مدام موضع تردید و القاء شبهه و همه پرسی قرار بگیرد جامعه نه پیشرفت کرده و نه روی آرامش خواهد دید! از همینروست که تغییرات عمیق در قانون اساسی یا منوط به خواست همه است که خب بدون درگیری و به شکل طبیعی رخ خواهد داد یا منوط به کارهایی از جنس انقلاب است که باید هزینه آن را پرداخت کرد! برخی میخواهند بدون هیچ زحمتی با طرح رفراندوم آثاری بچینند که دیگران با مدّتها تلاش انقلابی و دشمنان با جنگ نتوانسته اند!
🔻خلاصه آنکه حاکمیت ملی و امنیت کشور، کالاهای دم دستی نیستند که در هر طوفان سیاسی، به رأی عمومی گذاشته شوند؛ این کار نه دموکراسی، بلکه خود کشی سیاسی است!🔺
🌊در انتها بگذارید یک مثالی بزنم آیا عاقلانه است وسط طوفان برخی ساکنان کشتی بگویند چون همه مالک کشتی هستیم بیایید درباره چرخاندن سکّان رأی گیری کنیم؟! این حرف هر چند از حیث احترام به مالکیّت عمومی جذاب است ولی آیا نمیشود پرسید مگر خود شما صاحبان کشتی نبودید که قبلا سکان دار و حدود اختیار او مخصوصا در زمان بحران را تعیین کردید؟! مگر قرار بود هر روز مسأله ی جنگ و صلح پیش بیاید؟!
🌊اگر قرار باشد هر زمانی که کشتی با یک موج بزرگ برخورد کرد درباره اینکه چه کسی باید سکان را بچرخاند عدّه ای بلند شوند و بگویند رأی گیری کنیم دیگر مسأله فقط مشارکت مردمی و حقّ تعیین سرنوشت نیست! مسأله از کار انداختن سازو کار تصمیم گیری در بحران است. بله سکّان دار مصون از خطا نیست. مردم و نهادهای قانونی میتوانند درباره عملکرد او قضاوت کنند و در چارچوب قانون سازوکارهای تغییر، نظارت و اصلاح وجود دارد.
🚢دموکراسی که فقط این نیست که هر وقت تصمیم مهمی داشتیم رأی گیری کنیم! دموکراسی یعنی خودِ مردم از قبل تعیین کرده باشند که در هر مسأله چه کسی و با چه سازوکاری تصمیم بگیرد. حق تعیین سرنوشت، فقط حق رأی دادن نیست؛ حق تعیین قواعدی است که بر اساس آن رأی و اراده عمومی در طول زمان اعمال میشود.
⚓اگر وسط جنگ تازه بخواهیم درباره اصل سکان داری رأی گیری کنیم آنقدر کارمان میتواند غیر عقلایی باشد که گویا بخواهیم قواعد بازی را وسط بازی عوض کنیم!
خاطره استاد عابدینی .mp3
زمان:
حجم:
2M
🔰مسعود کشمیری هم اتاقی استاد عابدینی!
💠خاطرهای بسیار جالب از #استاد_عابدینی در مورد فهم باطنی امام خمینی ره
بُعد دیگر این خاطره، خوش بینی عجیب شهید رجائی به کشمیری است.
حوادث دهه ۶۰ هنوز درست و درمان نه روایت شده و نه تحلیل
💠@msaeedii