ولی یه مربی ورزشی با اون شخصیتی که معمولا داره که شبیه «تربیت های نسل قدیمه» شاید بتونه تاثیر گذار تر باشه پس ورزش رو‌ کم نشمار

ورزشکاری که سیگار بکشه بی….

دم عراق گرم

یه سوال مهم اینه که ورزش قهرمانی با سیگار میشه یا نه؟ و در جواب باید بگم کسایی رو دیدم که همه کاری میکنن روی سکو‌ قهرمانی هم میرن چه سیگار یا مشروب یا هرگونه روابطی

حتی بعضیا مقید هستن قبل مسابقه، مشروب یا چایی تلخکی بخورن جهت داغ شدن بدن و نفهمیدن ضربه حریف

در مورد «روابط»هم فلوید میودر(قهرمان بدون باخت بوکس حرفه ایی) یه مصاحبه داره و‌ میگه که: من همه مدل روابطی داشتم و‌ دارم و همه کاری میکردم و قهرمان هم میشدم

اما تعریف من از «قهرمان» یه زندگی حرفه ایی سالمه که شما هر روز رو به رشد باشی نه فقط یه دوره خاص یا توی یه رشته و حرکات خاص تا بتونی از همه ابعاد زندگی ت لذت ببری

مثال بگم رونالدو، خالکوبی نمیزنه تا بتونه خون اهدا کنه ولی «مسی» دیگه دفتر نقاشی شده. کدوم رفتار، قهرمانانه س؟

مورد میشناسم شب قبل مسابقه تا نصف شب دنبال مانوس شدن با دوستان بوده فرداش خسته رسیده به مسابقه و هرچی تمرین کرده، رفته باد هوا آیا این رفتار، قهرمانانه س؟

جدای از همه اینا هر انسانی از یک مکتب الگو‌ میگیره و اعتقاد داره تقید به اون مکتب سبب رشد و‌ کمالش میشه مثلا «ادب» جزو‌مکتب فکری شرقی هاست یعنی هرکی بی ادب باشه ازش متنفریم، درسته؟ ولی غربی ها، بخاطر فرهنگ سازی مزخرفی که دارن، از یه آدم قوی بی ادب، خوششون هم میاد

این بوکسور رو میشناسید؟ «گنادی گلوکین» معروف به ggg هم استادانه و زیبا و اصولی بازی میکنه هم با ادب با فرهنگ متشخص یه جوری زندگی میکنه شما دوست داری مثل اون زندگی کنی هرزه نیست مقید به یه اصولی هست که ازش تخطی نمیکنه نمیگه من الان پول دارم، مشهورم، قدرتمندم پس هر غلطی که میخام بکنم نه