پیام آقاسیدمجتبی 🇮🇷
امیدوارم همینطور که پیش میریم، مجبور نشن اسم ببرن، فلانی با توام. 😅
°• @mtalebi76 •°
روزی که کلک تقدیر در پنجۀ قضا بود بر لوح آفرینش غم سرنوشت ما بود بر عاصیان هر قوم بگماشت حق بلایی ما خیل عشقبازان هجرانمان بلا بودغبار همدانی °• @mtalebi76 •°
#امام_شهید سال ۷۲ در دیدار با کارگزاران نظام میفرمایند:"هدف از همه زحماتی که پیغمبراکرم و بزرگان دین و انبیاء الهی علیهمالصّلاةوالسّلام، متحمّل شدهاند، استقرار ولایت الهی بوده است."
اینکه ما بدانیم ولایت الهی چیست، مسالهی مهمی است. اصلا اول باید بدانیم ولایت چه قلمرو و وسعتی دارد. قائد امت خود این قلمرو را تشریح میکنند.
"در باب ولایت، دو قلمرو اساسی هست: یکی قلمرو نفس انسانی است که انسان بتواند اراده الهی را بر نفس خودش ولایت بدهد و نفس خود را داخل ولایت اللَّه کند. این، آن قدم اوّل و اساسی است و تا این نشود، قدم دوم هم تحقّق پیدا نخواهد کرد."
برداشت من این است که این قلمروی اول همان تزکیه و تعلیمنفس است. همان جهاد اکبر که در تمام زندگی ما باید جاری و ساری باشد. اما مهمتر از این قلمرو، دومی است. آن چیزی که امروز وظیفهی ما است و باید آن را ایجاد و احیا کنیم.
"جانب و مرحله دوم این است که محیط زندگی را در ولایتاللَّه داخل کند. یعنی جامعه، با ولایت الهی حرکت کند. هیچ ولایتی _ولایت پول، ولایت قوم و قبیله، ولایت زور، ولایت سنّتها و آداب و عادات غلط_ نتواند مانع از ولایتاللَّه شود و در مقابلولایتاللَّه عرضاندام کند." ¹
این قلمرو که جامعه مطابق با ولایت الهی و در اصل به سمت ولایت الهی حرکت کند، مسیر مهم پیش روی ماست.
ایجاد یک علم انسانی مطابق با دین اسلام_ قرآن و روایات_ که طبق آن جامعه بسازیم و پیشبرندهی اجتماع ما باشد.
امروز چیزی که در جوامع بشری حتی تا حد زیادی در زیرساختهای فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی ما ریشه دوانده ولایت طاغوت است.
طاغوت فقط فرمانروایی که سیم و زر انبار کرده نیست، طاغوت میتواند دموکراسی و نظر اکثریت هم باشد. جایی که ارادهی خداوند کنار گذاشته میشود و خواست شخص یا اشخاص _عقل خودبنیاد_ بر جامعه سوار میشود.
اومانیسم، ریشه و مادر علوم انسانی ذاتا مسموم² است که در جامعهی ما فرمانروایی میکند یک جایی خودش را در قالب ولایت پول و گاهی ولایت آداب و رسوم غلط و گاهی ولایت زور نشان میدهد.
همهی اینها موانع استقرار ولایت الهی اند ولایتی که در عید اکبر یعنی عید غدیر خداوند بر ما منت نهاد که برای ما تکمیل کند اما چندی بعد از رحلت رسولالله انسان سقیفهای بخوانید انسان اومانیستی آن را کنار زد و ارادهی خودش را جایگزین ارادهی الهی کرد.
¹ دیدار با کارگزاران نظام ۳ خرداد ۷۲
² بیانات در جمع طلاب قم، ۲۹ مهرماه ۱۳۸۹
یادداشتِ اول غدیر°• @mtalebi76 •°
أُوصِيكُمْ عِبَادَ اللَّهِ بِتَقْوَى اللَّهِ، فَإِنَّهَا خَيْرُ مَا تَوَاصَى الْعِبَادُ بِهِ وَ خَيْرُ عَوَاقِبِ الْأُمُورِ عِنْدَ اللَّهِ. وَ قَدْ فُتِحَ بَابُ الْحَرْبِ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ أَهْلِ الْقِبْلَةِ، وَ لَا يَحْمِلُ هَذَا الْعَلَمَ إِلَّا أَهْلُ الْبَصَرِ وَ الصَّبْرِ وَ الْعِلْمِ [بِمَوَاقِعِ] بِمَوَاضِعِ الْحَقِّ، فَامْضُوا لِمَا تُؤْمَرُونَ بِهِ وَ قِفُوا عِنْدَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ وَ لَا تَعْجَلُوا فِي أَمْرٍ حَتَّى تَتَبَيَّنُوا، فَإِنَّ لَنَا مَعَ كُلِّ أَمْرٍ تُنْكِرُونَهُ غِيَراً.
اى بندگان خدا شما را به تقوا و ترس از عذاب خدا سفارش مى كنم، زيرا تقواى الهى بهترين سفارش مؤمنان، و بهترين پايان نامه كار در پيشگاه خداست.
مردم هم اكنون آتش جنگ بين شما و اهل قبله شعله ور شده است، و اين پرچم مبارزه را جز افراد آگاه و با استقامت و عالم به جايگاه حق به دوش نمى كشند. بنابر اين آنچه فرمان دادند انجام دهيد، و از آنچه نهى كردند توقّف كنيد، و در هيچ كارى تا روشن نشود شتاب نكنيد، زيرا در آنچه شما اكراه داريد توان تغييراتى داريم.
#نهجالبلاغه امیرالمومنین خطبه ۱۷۳
و اختلافات غیرموجه و حتی موجه را به تنازع و تفرقه تبدیل نکنند و قولا و عملا مظهر انسجام و یکپارچگی ملت باشند، انشاءالله.
#امام_خامنهای (حفظهالله)
°• @mtalebi76 •°
اَحَقُّ النّاسِ ان یبکی عَلَیه
فَتی أبکی الحُسینِ بِکربلاء
أَخوهُ وابن والدِهِ عَلی
أبوالفضلِ المُضرّجُ بالدّماءِ
وَمَن واساهُ لایثنیه خَوفٌ
وَجادلهُ علی عطش بماءِ.
°• @mtalebi76 •°
یا جابر العظم الکسیر
ای خدایی که هر شکستگی را تویی که جبران میکنی...
شکستگیهای قلبِ ما چطور جبران خواهد شد؟!
°• @mtalebi76 •°
آقای شهید ما!
من ۸۵۰ کیلومتر آمدم که به تو برسم. مسافت را نمیگویم که آمدنم را بالا ببرم. میگویم که اگر ۸۵۰۰ کیلومتر هم بود، میآمدم. همینطور که حالا آمدم؛ با دو پسر کوچکم.
امام شهید ما!
تمام دویدنها و بالا و پایین دویدنهای دوران دانشجوییام به امید رسیدن به یک دعوت دیدار بود. اما نصیبم نشد. بین آن همه دانشجوی دانشگاه ما، آن یک نفر و دو نفر من نبودم.
حتی بعد از دانشگاه که طلبه شدم هم نتوانستم در هوای حسینیهای که تو مرکزش بودی، نفس بکشم.
آن مدتی که قم بودم هم روزهای کرونا بود، دیدار مردم قم با شما تصویری بود در شبستان امام خمینی. آن روز هم سهم من پشت درهای بسته، نشستن بود.
وقتی سیدعلی بیست ماهه بود و سیدحسن را چند ماهه در شکم داشتم، یکی از دوستانم در گروه نوشت که یک کارت دیدار دارد. هرکسی خواست اعلام کند. من آن یکبار هم سعادت مهمان تو شدن را نداشتم.
از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان، نمایشگاه کتاب تهران را هم میآمدم که تو را ببینم. چند سال پیش یک روز بعد از آمدن من، شما به نمایشگاه آمدید و من چقدر حسرت خوردم که ای کاش امروز به جای چرخیدن بین گل و گلدانهای نمایشگاه گل و گیاه باز هم سراغ نمایشگاه کتاب میآمدم.
همهی اینها را گفتم که بگویم ۸۵۰ کیلومتر که چیزی نیست، بگو ۸۵۰۰ کیلومتر من میآمدم. میآمدم که تو را ببینم.
حالا که تشییع قم تمام شده و من به خانه رسیدم، میبینم باز هم تو را ندیدم. با دو پسر کوچک رسیدن به تو سخت است. فقط من که نیستم اقیانوس عظیمی از مرد و زن سوی تو روان بودند. موجی از آدمها میآمد و میرفت.
آن روزی که حاج قاسم در کرمان تشییع شد، میگفتم کرمان این جمعیت را هیچوقت ندیده است. فکر میکنم دیروز هم قم همین طور بود. با این تفاوت که قم مثل کرمان نیست. عالم و فقیه کم به خود ندیده است. تشییع و مراسم خاص کم نداشته است. اما دیروز قم هم جهان متفاوتی بود.
راستش با همهی علاقهای که به دیدنت داشتم، نتوانستم خودم را به مسجد جمکران برسانم. مجبور بودم به میانهی مسیر بیایم تا تو را ببینم. از انسجام تا رسیدن به پیامبراعظم غم این را داشتم که نماز بر پیکر تو را از دست دادم، باز هم نه اینکه تو به آن نماز احتیاج داری، آن نماز هم برای خود من واجب بود.
به پیامبر اعظم که رسیدیم، تازه نماز را شروع کردند، من با واژه واژهای که آیتالله برایت بهکار میبرد اشک میریختم اما همان نماز هم نصف و نیمه بود. وسط نماز مجبور شدم به خاطر گریههای سیدحسن از کالسکه بیرونش بیاورم.
مدتی منتظرت ماندیم اما نیامدی، سیل جمعیت اجازه نمیداد حتی از مسجد جمکران بیرون بیایی، چه برسد که به ما برسی. مسافت دو کیلومتری را چند ساعته آمدی، از جایی که من بودم تا جایی که شما بودی فقط دو کیلومتر بود و دو دقیه زمان میبرد، اما چندساعت طول کشید.
مجبور شدم برگردم. اجبار مادر بودن، خود شما همیشه میگفتی مادر بودن مهمترین وظیفهی ماست. گرمای هوا بچهها را بیطاقت کرده بود. سیدحسن هم دندانهایش زیرلثه دنبال راهی برای بیرون آمدند، تب کرده بود. چارهای نداشتم.
در تمام مسیر از بلوار پیامبر اعظم تا رسیدن به ماشین در بلوار انسجام؛ از آنجا تا پردیسان و از پردیسان تا کرمان فقط به یک چیز فکر کردم. اینکه باز هم تو را ندیدم. اما یک چیز مرا آرام میکرد، که تو حتما مرا دیدی؟! در آن سیل جمعیتی که عاشقان تو آمدند تو حتما من و همسرم و فرزندانم را دیدی.
و همین برای من بهترین حس است که شاید به چشم تو آمده باشم.
آقاجان داغ تو بر ما سرد نمیشود، و همیشه در یادمان هستی. امیدوارم وقتی در کنار امام رضا آرام گرفتی بتوانم بالاخره تو را ببینم. شاید آن روز برسد و من هم بتوانم کنار تو یک دلِ سیر درددل کنم.
°• @mtalebi76 •°