••• انسان ها مانند پنجره چوبی امید به روشنایی و خروج از ظلمات دارند . جوانی را که برای یافتنِ کورسویی از امید در تاریکیِ دلش انتظار میکشد و میجنگد مانندِ پنجره ای است که رو به نور ساخته میشود تا دلِ خانه را روشن کند . خراش های روی چوب پنجره تا ابد یادگاری از خاطراتِ تلخِ آن است و ردِ آن میماند ، اگر دلِ انسان هم زخم شود جایش تا عمر باقیست در آن میماند و یاداورِ روز های ناخوشایندِ او میشود و زندگیِ خود را با آن زخم ادامه میدهد . دلِ انسان هم مانند پنجره گاهی بسته و گاهی مشتاقِ یک نسیمِ حضور است . پنجره چوبی از شدتِ طوفان می لرزد و با تمامِ قوا تلاش برای محافظت از خانه و خودش میکند ، مثلِ انسان که در طوفان های زندگی تمام درد و رنج را به دوش میکشد ، تا عزیزانش لبخند بر لب داشته باشند ، حتی اگر مانندِ چوب های پنجره بشکند و از دست برود . کاش بتوانیم همه یِ ما شبیه به پنجره چوبی باشیم ִֶָ 🪟••• ‌ -زهرا نظری ، "پنجره چوبی"

از کسی که هرگز باهاش نبودم دارم مووآن می‌کنم.

:))))

حسرت داشتن بعضی چیزا آدمو تا مرز خفگی میبره..

وای؛)

یا رب به حق یا‌علی و ناد‌ علی‌ها امشب برسان فاطمه ها را به علی ها.

بیا و راحتم کن از نگاه آدما

اگه مجردین یه امروز رو نرید حرم زیارت واسه خودتون میگم . ☺️☺️☺️

:)))))

گاهی علی،فاطمه را اینگونه خطاب میکرد؛ ای همه آرزوی من:)