تنها راهکاری که واسش دارم گریه کردنه، چون نه عادت میکنم و نه کاری ازم بر میاد

جدیدا بداخلاق شدنم، رابطه خیلی مستقیمی با غمگین بودنم داره .

باشه اصن من خیلی زود رنجم ولی خب ادما هم کم اذیتم نمی‌کنن؛

نه بابا چرا از دستت ناراحت شم؟ من که قلب ندارم، روح ندارم، احساس ندارم، دیوونه‌ای؟ این چه حرفیه؛

یکی از باگ های انسان، انتظاره . آدم میدونه هیچوقت اتفاق نمیوفته ها ، هیچوقت تغییر نمیکنه ها ولی هی منتظر میمونه، هی مثل احمق‌ها منتظر میمونه، هی مثل دیوونه‌ها منتظر میمونه، هی هی هی منتظر میمونه .

‌همه چيز التيام خواهد يافت ؛ بدن ات بهبود مي يابد، قلبت شفا مي گيرد، زخم ها خوب‌می‌شوند ، ذهن ترميم می شود و روح‌برميگردد شادمانی باز خواهد گشت و دوران بد هميشگی نیست .

جواب بعضی حرفا فقط ی نفس عمیقه.