بعد از مدت ها نشستم فارسی میخونم ، و یه سری بیتا انقدر قشنگن که دارم نمیتونم(:::

" یک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش بگذار که دل حل بکند مسئله ها را "

" گفتند : یافت می‌نشود جُسته‌ایم ما گفت : آن که یافت می‌نشود ، آنم آرزوست "

الان فقط نیاز به کسی دارم که بتونم واقعیتِ درونمو پیشش نشون بدم و خودمو خالی کنم پیشش و اونم بدونِ هیچ قضاوت و بداخلاقی به حرفام گوش بده و منو تو بغلش جا بده تا حالم خوب بشه.

ولی تا میام حرف بزنم یا بقیه از من بدبخت ترن ، یا درکم نمیکنن ، یا میگن زندگی همینه باید باهاش کنار بیای تا بگذره من خودمم همه اینارو میدونم ولی بعضی وقتا فقط نیاز دارم یکی بغلم کنه و بهم امید بده جای اینکه سرزنشم کنه

اه منظورم چیه انقدر عصبیم

مغزم وقتی میام حرف بزنم و یکم خودمو خالی کنم : خب وقتشه گریه کنی و نتونی حرف بزنی.

دلم میخواد برگردم به اون زمانی که نمیدونستم معده درد چجوریه.

خیلی این چند وقت اینجا منفی شده ، و واقعا هم در توانم نیست که مثبتش کنم جَو رو اگر حتی یک درصد هم اذیت میشید و نمیخوایید انقدر چصناله‌ بخونید ، لفت بدید😩

حاجی تو این ۱۱ سال درس خوندنم انقدر از جهت درس فشار روم نبود چه خبرههه