ولی این آدما >>>

🌊 افسانه‌ی دخترانِ موج‌ مو (با موهای موج دار) می‌گویند در روزگاران بسیار دور، پیش از آن‌که آدم‌ها نامی برای دریا بگذارند، ماه هر شب موهایش را در آب‌های جهان می‌شست. یک شب، ماه هنگام شانه‌کردن موهای نقره‌ای‌اش، چند تار از موهایش را میان موج‌ها جا گذاشت. باد آن‌ها را با خود برد و به زمین رساند؛ درست در شبی که نخستین دخترِ موج‌مو به دنیا آمد. از آن شب، هر چند نسل یک‌بار، دختری متولد می‌شد که موهایش نه کاملاً صاف بود و نه کاملاً فر؛ موهایش موج داشت، درست مثل دریا. قدیمی‌ها باور داشتند این دخترها را دریا به یادگار فرستاده است. می‌گفتند اگر موهایشان در هوای بارانی بیشتر موج بردارد، یعنی دریا دلش برایشان تنگ شده؛ اگر کنار آب موهایشان آرام بگیرد، یعنی دریا آن‌ها را شناخته؛ و اگر هنگام خواب موهایشان پریشان شود، شاید در خواب صدای موج‌ها را می‌شنوند. اما عجیب‌ترین باور درباره‌شان این بود: > «دخترِ موج‌مو را نمی‌توان به یک شکل نگه داشت؛ چون هر بار که زندگی بخواهد او را تغییر دهد، موهایش دوباره راه خودشان را پیدا می‌کنند.» برای همین، مادربزرگ‌ها به دخترانشان می‌گفتند: «موهایت را زیاد سرزنش نکن. بعضی موها برای ایستادن ساخته نشده‌اند؛ برای حرکت‌کردن‌اند، مثل آب، مثل باد، مثل خودِ زندگی.» و افسانه می‌گوید هنوز هم اگر دختری با موهای موج‌دار، نیمه‌شب کنار دریا بایستد و باد موهایش را به حرکت درآورد، دریا او را به خاطر می‌آورد. 🌊🌙

🌙 افسانه‌ی دخترانِ حلقه‌های ماه (دخترانی با موهای فر) در سرزمینی دور، مردم باور داشتند که ماه در هر شبِ بدر، تارهایی از نور خود را به زمین می‌فرستد. اما نور ماه نمی‌توانست روی زمین صاف بماند؛ پس دور خودش می‌پیچید، حلقه می‌شد و میان موهای دخترانی که همان شب متولد می‌شدند، پنهان می‌گشت. از آن زمان، دخترانی به دنیا آمدند که موهایشان حلقه‌حلقه و فر بود. مادربزرگ‌ها می‌گفتند هر حلقه از موهایشان، یک تکه از نوری است که ماه در آن پنهان کرده. برای همین، در افسانه‌ها به آن‌ها می‌گفتند: «دخترانِ حلقه‌های ماه» 🌙 می‌گفتند این دختران یک ویژگی عجیب دارند؛ هرچه بیشتر تلاش کنند خودشان را شبیه چیزی کنند که نیستند، موهایشان بیشتر سرکش می‌شود. اما وقتی خودِ واقعی‌شان باشند، حلقه‌های موهایشان آرام می‌گیرند و دوباره شکل خودشان را پیدا می‌کنند. و یک باور قدیمی‌تر هم وجود داشت: اگر دخترِ فرمو در شبِ مهتابی موهایش را باز بگذارد، ماه می‌تواند از میان حلقه‌های موهایش زمین را تماشا کند. به همین دلیل پیرزن‌ها همیشه می‌گفتند: > «موهای فر را با شانه رام نکن؛ هر حلقه‌اش، خاطره‌ای از ماه است.» و افسانه می‌گوید هنوز هم، هر وقت دختری با موهای فر زیر نور ماه می‌ایستد، برای یک لحظه کوتاه، موهایش همان رنگی می‌شوند که نور ماه در شب تولدش داشته است. 🌙✨

❄️ افسانه‌ی دخترانِ رشته‌های نقره (موهای صاف) می‌گویند در نخستین زمستان جهان، وقتی برف برای اولین‌بار روی زمین نشست، ماه از تماشای سفیدیِ آن چنان شگفت‌زده شد که رشته‌هایی از نور خود را میان دانه‌های برف بافت. اما وقتی بهار رسید، برف‌ها آب شدند و آن رشته‌های نقره‌ای را با خود به زمین بردند؛ و نخستین دختر با موهایی صاف و نرم، همچون رشته‌های ابریشم متولد شد. از آن پس، هر چند نسل یک‌بار، دختری به دنیا می‌آمد که موهایش صاف بود. مردم باور داشتند این دختران حامل آرامش زمستان و نور ماه هستند. می‌گفتند موهایشان برخلاف موهای موج‌دار و فر، راز خود را در پیچ‌وتاب پنهان نمی‌کنند؛ هر تار، مستقیم راه خودش را می‌رود. برای همین پیرزن‌ها می‌گفتند: > «دخترِ موی‌صاف، رازهایش را در گره‌ها پنهان نمی‌کند؛ اگر روزی سکوت کند، باید خوب گوش کنی، چون حتی سکوتش راهی مستقیم به قلبش دارد.» و باور داشتند اگر دخترِ موی‌صاف شب هنگام کنار پنجره بنشیند، نور ماه روی موهایش سر بخورد و تا صبح بیدار بماند. افسانه می‌گوید به همین دلیل است که بعضی موهای صاف، زیر نور ماه آن‌قدر می‌درخشند که آدم خیال می‌کند تکه‌ای از شب روی شانه‌های یک دختر جا مانده است. 🌙❄️

دلم میخواد دوباره اون دختر کوچولویی بشم که با ذوق هر روز میرفت کاتونای جدیدش رو میدید

همه ی رنگا خیلی قشنگن اما من به رنگای تیره بیشتر جذب میشم